't Majeur

Maastricht-Haarlem

2011-10-27T16:29:00.000+02:00

laatste etappe

Zondagmiddag, 11 september, kwamen we aan in Maastricht, de officiële kade was helemaal vol dus weken we uit naar een plekje naast de bunkerboot. We lagen tussen de drugsboten en de kraakpanden, een prima plek zonder enig gedoe of lawaai.

Michel vertrok naar Amsterdam en ik heb met Panache Maastricht verkend. Heel leuk omdat er net de Maastrichtse uitmarkt was.

We zijn nog een paar dagen in Maastricht gebleven en troffen tot onze verrassing daar de Sinclus, een schip dat gelijk met ons in Groningen lag en waar de eigenaren ook heel druk op aan het werk waren. We hadden ze sindsdien niet meer gezien en nu bleek dat ze een al een tijdje steeds net een paar dagen achter ons aan ongeveer dezelfde route aan het varen waren, wat een toeval.

Donderdag 15 september vertrokken we na eerst water tanken bij de bunkerboot en boodschappen doen, touw etc. De baas van de boot was verbaasd dat de politie niet bij ons aan boord was gekomen omdat je daar niet blijkt te mogen liggen.

ligplaats in Maastricht, er wordt gebunkerd door een passant

De schepen die achter ons lagen zijn weg gestuurd. Ik heb de politie wel gezien, we hebben vriendelijk naar elkaar gezwaaid maar ze hebben niets gezegd, we kregen blijkbaar een voorkeurs-behandeling.

Via een nacht bij Thorn, het witte dorp, gingen we naar de Zuid-Willemsvaart.

Omdat we een afspraak met familie hadden wilden we zaterdag in Beek en Donk liggen, dat betekende doorvaren op de Zuid-Willemsvaart. We hadden gerekend op een wat langere dag dan anders, omdat er niet veel goede ligplaatsen zijn in die vaart was dat wel zo handig en niet erg voor een keertje. Het werd echter zo’n lange dag dat we in het donker door de laatste bruggen moesten, dat was op zich ook wel een ervaring want we hadden zelfs nog niet eerder met de boordlichten aan gevaren (anders dan in tunnels).

De foto van de richtingaanwijzer, ik heb deze reis alle richting aanwijzers gefotografeerd, kon ik alleen maar maken omdat Michel de schijnwerper erop richtte.

in het donker, de schijnwerper geeft heel veel licht

Reden voor die vertraging was dat we weer problemen hadden met de motor omdat die spontaan afsloeg.

We konden gelukkig wel goed aan de kant komen en na veel getelefoneer en overleg met leverancier en installateur is besloten om de stopmagneet te verwijderen omdat die waarschijnlijk niet goed functioneert. Dat betekent dat we de motor alleen nog kunnen uitzetten in de machinekamer en niet meer op het dashboard, totdat de nieuwe stopmagneet is gemonteerd. Niet handig maar geen probleem voor het laatste stukje van de reis, we zijn nu uiteindelijk al bijna in Haarlem.

Na een gezellig verblijf in Beek en Donk zijn we maandag door gevaren naar den Bosch, het was maar goed dat we dat niet al zondag hadden gedaan want het weekend had
's-Hertogenbosch maritiem plaats gevonden. De stad had tjokvol gelegen met schepen, veel daarvan kwamen wij tegen toen we maandag in de buurt kwamen en we hadden er niet makkelijk meer bij gepast.

Soldaten waren nog bezig met speciale kleine bootjes de pontons af te breken.

het opruimen van de pontons

In de passantenhaven was nog geen plaats voor ons maar wel aan de kademuur waar we met een laddertje omhoog moesten klimmen, niet echt prettig, maar verder wel heel rustig en leuk lagen. We lagen ongeveer naast de Verkadefabriek, nu omgebouwd en in gebruik als film en theater complex. We hebben daar gelijk goed gebruik van gemaakt en zijn naar de nieuwste Woody Allen film geweest en een naar een toneelstuk van Orkater, genoten!

In Den Bosch hebben we gesproken met de havenmeester en met de Deskundige Water (was echt zijn functie) van de gemeente over de mogelijkheid van een winterligplaats. Hoewel alle infrastructuur er is wordt er ’s winters geen gebruik van gemaakt, zonde want we zouden daar graag een winter liggen, leuke stad! Nu gaan ze er in ieder geval over nadenken.

Na Den Bosch wilden we een paar dagen door de Biesbosch varen, op de heenweg waren we langs de west kant gegaan, was geen succes vanwege vastlopen en gebrek aan ligplaatsen voor ons (ankeren is lastig als je ’s avonds laat nog een hond moet uitlaten!). We hadden gehoord dat de oostkant voor ons meer mogelijkheden zou bieden. We vertrokken zondag uit Den Bosch met prachtig (zeil) weer, wel leuk varen maar het bleek niet zo slim.

mooi zeil weer op de Bergse Maas

In de Biesbosch was het heel druk en miegelde het van de kleine bootjes die ons maar lastig en groot vonden. Er waren wel wat meer grote schepen maar niet veel en alle mogelijke steigerplekken waren bezet, gelukkig vonden we toch nog een plekje.

We hebben besloten dat, hoe mooi ook, de Biesbosch niet voor ons is, anders dan als doorgaans route.

Bij het verlaten van de Biesbosch waren we weer op bekend terrein want vanaf daar was de route terug grotendeels dezelfde als op de heenweg.

In Dordrecht hebben we een kleine week gelegen. Ons schip is niet historisch genoeg om langere tijd (bijv de wintermaanden) in de Wolwevershaven te mogen liggen maar dat zou eventueel wel in de Riedijkshaven (heel nieuw en hoewel ook redelijk in centrum omgeven door flats en niet door prachtige historische panden) kunnen, dat wilden eens uitproberen, conclusie: daar denken we nog even over na.

tussen de flats in de Riedijkhaven in Dordrecht

Na Dordrecht door naar Schiedam, daar waren we allebei nog nooit geweest. Een dorp met een prachtige oude kern en heel veel molens.

de Ketel 1 molen bij het binnenvaren van Schiedam

Wij lagen afgemeerd aan de voet van een molen die vorig jaar helemaal nieuw opgetrokken was. Prachtig om te zien, speciaal hiervoor gebakken rond lopende en afgeschuinde stenen. Nog altijd is Schiedam jenever stad en alle bekende merken zijn er te vinden, evenals het jenever museum (leuk).

Schiedam binnenstad

Ik zag in Schiedam voor het eerst een bord dat aangaf dat er niet alleen niet geankerd mag worden maar ook het gebruik van spudpalen verboden is.

We vrezen dat we daar in de toekomst vaker mee te maken gaan krijgen, helaas want je kan wel op spudpalen op plekken waar ankeren niet mag, tenzij ze dat nu expliciet gaan verbieden.

kunt u mij de weg naar Haarlem vertellen.....

Na een laatste overnachting in Leiden kwamen we de 8^e oktober aan in Haarlem en daarmee was onze reis voor dit jaar afgerond.

Op onderstaand kaartje is te zien welke route we hebben afgelegd, zo’n 1900km en ongeveer 260 sluizen en ruim 400 keer passage van een te bedienen kunstwerk (brug of sluis) en dat alles met zo’n 325 motoruren. Bij een gemiddelde van 5 uur varen op een dag is dat dus 65 dagen varen van de 188 dagen die we weg geweest zijn.

rondreis 2011

Het was leuk om weer terug te zijn en we werden hartelijk begroet door de buren, het voelde een beetje als thuiskomen.

De strontrace, platbodems die zonder gebruik te maken van de motor van Makkum naar Warmond varen, is alweer voorbij gekomen. Sommigen gingen bomend onder de brug door anderen op de fok door een geopende brug, beide indrukwekkend om te zien.

Onze agenda stroomt al weer vol met allemaal leuke (vrienden, theater, concerten) en nuttige (tandarts, dokter) afspraken en er wordt door Michel alweer druk geklust.

Deze winter moet het stuurhuis helemaal afgewerkt zijn en wordt ook de stuurboord hut verbouwd (en dat zijn nog maar 2 items van de lange, lange kluslijst).

Een niet onbelangrijke taak voor deze winter is de reis voor volgend jaar plannen en de website updaten.

Voorlopig is dit het laatste blog ik zal wel laten weten als de website klaar is en de nieuwe route erop staat.

PS: de tuin is op één tomatenplantje na, omdat er nog 3 tomaatjes aan hangen, winterklaar en staat vol met violen.

Binnenkort gaan we weer de lichtslingers ophangen zodat we er feestelijk uitzien als het donker is. Laat de winter maar komen!

Péronne-Maastricht

2011-09-15T22:04:00.001+02:00

471,1 km en 105 sluizen

Ons verblijf op de Somme hebben we zolang mogelijk gerekt omdat we het er zo heerlijk vonden maar uiteindelijk kwam toch het moment dat we weer terug waren bij Péronne, het begin punt. Ook al kunnen we onze tijd helemaal zelf indelen en bijna per dag bepalen wat willen doen, ook wij hebben wel (sociale) verplichtingen en afspraken waardoor we op een bepaalde tijd ergens willen zijn.

In dit geval hadden we met mede DBA leden afgesproken om elkaar in Péronne te ontmoeten.

We hebben de 12^e augustus, met gemengde gevoelens, de Somme verlaten. Een beetje triest omdat het zo’n heerlijke tijd was en ook opgewekt om de nieuwe dingen die nu weer kwamen. We zijn niet teleurgesteld.

Onderstaande foto is nog om te laten zien dat Rebecca op de Somme vaarervaring heeft opgedaan, een prima vaarwater met alle sluizen en bochten om te leren en het gaat helemaal niet slecht.

ik hoor de opmerkingen al maar niet nodig, ik kan het allemaal prima zien!

Via het Canal du Nord zijn we zuidelijk gegaan tot aan Pont l’Eveque. In dit traject gingen we voor de 2^e keer door een tunnel, tunnel de Panneterie (1,06km), deze keer minder lang maar ook veel kleiner dan de tunnel van Ruyalcourt (4,5km). Met behulp van de schijnwerper, goede zaklantarens en ieder aan één kant goed kijken ging dat prima. Helaas was dat geen voorbode voor de volgende tunnel, daarover later.

Mooie brede ingang voor de tunnel de Panneterie

In Pont l’Eveque gingen we van het Canal du Nord af en waren dus voorlopig verlost van de grote commerciële schepen (op de Grand Gabarit) de maat was nu verder beperkt tot max. 38,5 meter lang en 5,05 breed

Op het punt waar Canal du Nord en Canal latéral à l’Oise (waar wij in gingen, richting ZO) samen komen lagen zeker 15-20 grote schepen afgemeerd en allemaal helemaal vol gehangen met vlaggen, allemaal grote reclame vlaggen tot en met die van AH aan toe.

ondanks dat het reclame vlaggen waren zag het er toch echt feestelijk uit

Bij navraag bleek dat deze schepen en hun opvarenden er een paar dagen samen kwamen omdat een van de schippers ging trouwen en ze drie dagen feest hadden. Een paar dagen later passeerde ons het schip van de pas gehuwden, herkenbaar aan de vele bloemstukken die allemaal in het bijbootje waren gepropt.

Vanaf het Canal latéral à l’Oise gingen we het Canal de l’Oise à l’Aisne , richting ZO, op en gelijk een sluis in. Boven de sluis hing een bord dat we onze afstandsbediening bij het huisje konden pakken, vanaf hier was er geen bediening meer aanwezig bij de sluizen. Wij moesten stijgen en konden dus pas bij die afstandsbediening komen als we boven waren.

Blijkbaar waren we wel door een camera gespot want de sluisdeuren gingen open, er was ons geen telefoonnummer of marifoonkanaal bekend om te waarschuwen. Op goed geluk zijn we de sluis maar ingevaren er gebeurde echter helemaal niets toen we erin lagen, deuren gingen niet dicht en dus gingen we niet omhoog. Wij weer achteruit de sluis uit, die nog steeds open bleef en alle telefoonnummers gebeld die we in verschillende kaarten en systemen konden vinden. Uiteindelijk kregen we via een mobiel nummer contact met een sluismeester die al onderweg was en ons alsnog door de sluis hielp.
We hadden niet genoeg geduld gehad en hadden langer moeten wachten in de sluis. Boven gekomen kregen we de afstandsbediening waarmee we tot het Canal des Ardennes alle sluizen zelf konden activeren. Op een bepaald punt druk je op het knopje “stijgend” of “dalend” en dan weet de sluis aan welke kant de deur open moet, in de sluis trek je aan een stang waardoor de sluis weet dat je klaar bent om geschut te worden. Heel simpel en het maakt, helaas, veel sluiswachters overbodig. Later was er een systeem waarbij we aan een stang moesten draaien die boven het water hing, om de sluis te activeren.

voor ons goed te doen om aan de stang te draaien, voor kleine bootjes af en toe wel lastig

De maanden juni, juli en augustus stonden vooral ook in het teken van gasten aan boord. Steeds heel gezellig, iedere keer weer anders en gelukkig vrijwel de hele tijd als er gasten waren mooi weer, in ieder geval beter dan in Nederland.

Op het Canal de l’Oise à l’Aisne kwamen 4 grote knullen op bezoek, onze zoon en 3 leden van zijn band. Zij vonden het ‘awesome’ en ze hadden zulk mooi weer dat ze dagelijks meerdere malen het water in sprongen, zelfs vanaf het dak van het stuurhuis.

Na het vertrek van de jongens gingen wij door onze derde tunnel van deze tocht, tunnel de Braye en Lannois (2,36km), nou dat hebben we geweten!

Hier ging het helemaal mis en we weten eigenlijk nog steeds niet precies hoe dat kwam, zoals meestal waarschijnlijk een combinatie van factoren.

breed genoeg de ingang, al zag het er niet zo vriendelijk uit met al die graffiti

We dachten dat we het wel even zouden doen, maar hadden de zonnetent iets te weinig laten zakken, een verkeerde manoeuvre aan het begin had een ketting effect omdat zo’n schip dan niet weer goed op lijn te krijgen is, het was een rot tunnel, slechts aan één kant een pad (dat is een goede afhouder van de kant), de wanden waren heel rotsig en ongelijk en de tunnel was weer kleiner dan de vorige, kortom het ging mis!

De rand van de zonnetent schaafde langs de rotswand en hoewel we als een speer de tent nog lager zetten was het onheil al geschied en was de hele rechterrand eraf geschaafd .

Bovendien verloren we door alle rare bewegingen ook de grote stootbal voorop. Gelukkig mocht Michel van de gardiënne lopend terug de tunnel in om hem op te vissen, dat zijn toch dure dingen.

Michel heeft de bal opgevist in de tunnel, geen leuke wandeling volgens hem

De volgende dag heeft Michel de scheur met duct tape geplakt en tot nu toe zit het goed. Dat wordt een winter reparatie

een goede kade om een noodreparatie uit te voeren

Eind van de dag waren we helemaal gevloerd maar kwamen gelukkig bij een heel mooi plekje, een ponton vlak na een sluis dus heel rustig en makkelijk afmeren, precies wat we nodig hadden. Wij zaten in de late schemering op het achterdek te genieten van een glaasje toen ons een Peniche tegemoet kwam die ook moest afmeren want de sluis draaide niet meer. Wij boden aan om wat te verschuiven en lijnen te verleggen zodat hij tenminste een bolder ter beschikking had maar dat was helemaal niet nodig. Aangezien er toch geen verkeer meer door kon is hij gewoon dwars in het kanaal gaan liggen en de volgende ochtend bij de eerste schutting doorgevaren, zo kan het ook.

dwars afmeren

In de kanalen die verbindingen vormen tussen rivieren, langs en soms over de rivier lopen vaar je af en toe over een Pont Canal, dat is het punt waarop het kanaal de rivier kruist en iedere keer vind ik dat weer bijzonder om te zien en maakt het ook duidelijk welk een enorm werk er vroeger is verzet om al die kanalen te maken.

het Pont Canal over de Oise

Na het verbindingskanaal tussen de Oise en de Aisne kwamen we op het Canal latéral à l’Aisne, het is eigenlijk zo logisch allemaal.
Wat voor ons heel leuk was dat we daar weer langs een belangrijk punt uit ons verleden kwamen, de sluis bij Berry au Bac. Daar kruist de weg via Reims naar Nederland het kanaal en er is een picknicktafel bij de sluis. Voor ons was dat een stopplaats op weg naar huis na menige vakantie, waar we dan verlangend naar de schepen keken met de gedachte, later…….

Brug en sluis bij Berry au Bac

Het Canal latéral à l’Aisne gaat over in het Canal des Ardennes en dat komt uit in de Maas. Dit laatste kanaal is werkelijk prachtig, heel groen niet erg breed en veel bomen aan weerszijden maar ook prachtige weiden op hellingen met mooie uitzichten. Heel anders dan de Somme waar het allemaal veel vlakker is.

ochtend mist op het water

een van de vele mooie plekjes langs de oevers

Hoewel pas tweede helft augustus zijn de ochtenden al heel mistig en duurt het even tot de zon doorbreekt maar dan wordt het ook wel snel warm en kan de schipper lekker in het zonnetje zitten sturen.

’s Avonds is ook merkbaar dat het wat later in het jaar wordt, iets eerder donker en prachtige luchten die ook mooie plaatjes opleveren boven het verstilde water.

weerspiegeling van de sluis in het verstilde water

Na de tunnel van Braye waren we weer gedaald maar vanaf Berry-au-Bac moesten we toch weer stijgen om bij de tunnel de St. Aignan, het hoogste punt in het kanaal en vlak voor Pont-a-Bar op het niveau van de Maas te komen, om daar dan langzaam aan weer te zakken.

Over een lengte van zo’n 125 km zijn we middels 45 sluizen ongeveer 100m gestegen. Daarvan zijn er 27 in de vorm van een sluizen trap, tussen Semuy en le Chesne, waarbij je over een afstand van nog geen 10km ongeveer 80m omhoog gaat, dat betekent sluis in sluis uit achter elkaar een dag lang.

2 van de 27 sluizen in de sluizentrap, door alle bochten kan je er er steeds niet meer dan 2 zien

Dat het Canal des Ardennes geen druk bevaren route is kun je ook wel zien aan de enorme begroeiing in de sluizen waar wij af en toe met ons grote schip tussen het groen ingeklemd lagen.

een complete tuin op de sluismuur

Op het kanaal kwamen we een zeilschip, zonder mast, tegen. Degenen die denken dat wij klein wonen op ons schip moeten maar goed naar onderstaande foto kijken. Het schip, 12m is van een stel dat er al negen jaar op woont en mee vaart. Ze zijn ermee overgestoken vanuit Amerika en in Europa al vrijwel overal geweest. Nu waren ze, vanuit zuid Frankrijk via de kanalen op weg naar Parijs om daar de winter door te brengen, de mast werd apart verzonden.

Eenmaal boven kwamen we bij de volgende tunnel die na Braye een verademing was, ruime doorvaart en maar 200m lang, erin en eruit voor je het weet en het leverde ook nog een mooi plaatje op.

tunnel de St. Aignan

En toen kwamen we op de Maas een hele verandering om na maanden op kanalen varen nu op een rivier en breed, stromend water te zijn.

een weids panorama na alle kanalen

De Maas is prachtig om te bevaren en er is opvallend weinig, eigenlijk geen, commercieel verkeer tot aan Givet. Volgend jaar willen we vast nog het stuk vanaf Verdun tot Sedan, zuidelijk van waar we nu op de Maas kwamen, ook varen.

herfstkleuren

Het landschap is afwisselend groen of rotsen en daartussen lieve dorpjes en mooie huizen. Doordat de spoorlijn grotendeels langs de Maas loopt heeft het geheel een hoog Märklin gehalte.
Inmiddels eind augustus komen er steeds meer herfstkleuren, jammer dat de zomer voorbij is maar het is wel heel mooi om te zien.

De rotsen zijn erg in trek bij klimmers en die zagen wij vanaf het water als spinnetjes tegen de wand hangen. Ik moet er niet aan denken maar kan me wel voorstellen dat het een enorme kick geeft als je de top bereikt.

dit zijn ze, ze doen het uit vrije wil denk ik dan maar

in het rondje bij de pijl hangen 2 klimmers tegen de wand

Na een prachtige tocht kwamen we aan bij het punt waar we ons moesten gaan voorbereiden op de passage door de tunnel van Ham bij Givet.

Waar de tunnel van Braye en Lannois het hoogste punt is van de waterscheiding tussen twee rivieren (Oise en Aisne) is de tunnel van Ham een short cut om een deel van de Maas af te snijden.

een shortcut

Deze tunnel (600m) is berucht vanwege de zeer geringe afmetingen (zowel in hoogte als in breedte), het feit dat er geen verlichting is, de wanden zijn heel erg ruw en er steken overal stukken rots uit.

Iedereen waarschuwt voor deze tunnel en er worden heel wat vragen over gesteld door degene die er nog door moeten en gemopperd door degenen die er door zijn gegaan.

bij het aanvaren naar de tunnel kun je al het verschil met eerdere tunnels zien

al fresco sturen

Ons nadeel is het zonnedak dat zo breed is als het gehele schip. We kunnen het alleen verlagen, niet versmallen. Gezien onze eerdere ervaring waren we vast besloten goed voorbereid de tunnel in te gaan.

Zonnetent helemaal naar beneden en doek teruggeslagen zodat Michel wel buiten kon sturen

Genoeg stootbanden langs de railing en bescherming op de hoeken van het frame van de zonnetent, Be prepared!

In de sluis voor de ingang van de tunnel keek de sluiswachter ons wat meewarig aan en zei: geen probleem ik laat het waterniveau in de tunnel wel wat zakken en die maten op de kaart kloppen niet, er is meer hoogte.
Het voelde een beetje alsof je een gaatje in een ballon prikt.

Uiteindelijk bleek het echter geen overbodige luxe want ook met deze aanpassingen pasten we maar net in de tunnel. Heel langzaam zijn we er zonder een krasje doorgegaan, pffffffffff.

hier kun je zien dat er echt niet veel ruimte was tussen het frame en de tunnelwand, en dat aan beide kanten

Vanaf Givet naar Namen was het al veel drukker met grote schepen en meer industrie langs de kant.

Namen zelf is een erg leuke stad waar we een mooi plekje hadden langs de grote kade daar. Michel keek wel vreemd op toen hij (ik was een paar dagen naar Amsterdam) ineens een vlot op het roer vond, daar achtergelaten door de stroom. Het bleek een losgeslagen vlot te zijn van verkenners een eind terug stroomopwaarts. Een deel van hun vlot was tegen de sluisdeur gedreven, met als gevolg een kapotte sluisdeur en een ander deel via de barrage op ons roer geland, gelukkig zonder schade.

het vlot was vastgebonden op, met water volgelopen, drumvaten en dus niet te tillen. Een kraanwagentje heeft het van af de kant uit het water getild

Vanaf de Citadel van Namen, een stelsel van muren en gebouwen indrukwekkend ondanks dat slechts restanten zijn, heb je een prachtig uitzicht over de Maasvallei met een heeeeel klein Majeurtje.

't Majeur bij de pijl.

Na Namen is het echt gedaan met landelijk en zijn er vooral loskades en industrie, hoewel de kerncentrale bij Huy een imposante aanblik toont als je achteruit kijkt.

stoom uit de schoorstenen bij Huy

Luik hebben we overgeslagen, dit keer althans, omdat we tijdig in Maastricht wilden zijn aangezien nu Michel een paar dagen naar Amsterdam ging. Volgend keer wil ik zeker afmeren in Luik, op een zondag want dan schijnt er een hele grote en leuke markt te zijn 2km de stad in vanaf de kade, heerlijk!

Er zijn meer plaatsen langs de Maas waar we nu voorbij gevaren zijn maar waar we zeker nog eens naar toe willen. Je kan niet alles in één keer en we hebben nog wel een paar jaar te gaan dus dat is maar goed ook.

Vlak voor Luik hadden we nog een spannend moment waar ik geen jammer genoeg geen foto van kan laten zien.

We kwamen aanvaren bij een sluis, de sluiswachter had al gemeld dat we maar heel even moesten wachten en dan binnen konden en bij het terugnemen van de snelheid sloeg plotseling de motor af. Heel vervelend op stromend water, winderig weer, vlak voor een sluis en een grote commerciële boot achter je.

Gelukkig was er dus ook wel kade en we konden niet anders dan daarheen sturen en ons door de stroom laten meenemen, het schip achter ons waarschuwen (die gelijk ook aanbood om te helpen indien nodig) en het beste ervan hopen.

Het ging allemaal goed, de commercial kon ons passeren en de sluis in en een klein kruisertje dat daarachter aan kwam heeft ons het laatste stukje opzij naar de kant geduwd, dat was een foto waard.

Als Holmes en Watson hebben we vervolgens de zaak bestudeerd en we konden alleen via redenatie en deductie concluderen dat het een afsluiting in de diesel toevoer was, veroorzaakt door snel gas terugnemen. Het hoort niet, maar kan gebeuren.

Na verloop van tijd de motor probleemloos gestart en so far, so good.

Hebben we dat ook weer meegemaakt!

Hieronder volgt nog een klein stripverhaaltje over een groot schip naast ons in een sluis, ze hadden even niet opgelet bij het dalen en kregen de lus van hun tros niet meer van de bolder af. Het was een verval van 13m en terwijl zij driftig probeerden die lus los te gooien zakte het schip verder en verder van de bolder af.

er wordt geprobeerd de tros los te gooien vanaf het schip

de schipper klimt met een pikhaak naar boven

ook vanaf de kant lukt het niet de tros over de bolder te wippen

er rest geen andere oplossing dan de tros te kappen

het trieste resultaat

Inmiddels zijn we weer in Nederland en liggen we al een paar dagen in Maastricht. Hiervandaan gaan we over de Zuid-Willemsvaart naar Den Bosch , vervolgens naar Dordrecht en tenslotte Haarlem en dan is het weer tijd voor de winterstop.

Ik zal nog één keer een blog schrijven over het laatste deel en dan volgend jaar weer een nieuw reisverslag.

PS: de update over de tuin

De tomaten waren lekker de sla ook maar broccoli en kool is geen succes. Volgend jaar meer kruiden en wat bloemen, het blijft leuk om een tuin aan boord te hebben en alle commentaar van de kant te horen.

Kortrijk-Spierre-Lille-Astene-Lille & Lille-Douai-Péronne-Somme

2011-08-04T11:21:00.001+02:00

Kortrijk-Spierre-Lille-Astene-Lille

een rondje en een heen en weertje

Het is al weer zolang geleden dat ik een blog maakte dat ik deze aflevering maar in twee delen splits anders wordt het routekaartje zo onduidelijk.

Het lijkt zo’n langzaam, rustig en voortkabbelend bestaan op de boot maar de dagen vliegen voorbij en we zijn altijd bezig met van alles en nog wat en dan schiet het blog erbij in.

Het blog plaatsen op internet is ook wat ingewikkelder dan thuis. Mail kunnen we aan boord regelen maar om te skypen of te up- dan wel downloaden hebben we een hotspot nodig, Dat is af en toe even zoeken en dan op straat met je laptop aan de gang.

daar waar een hotspot is kun je op internet om te skypen

Uiteraard hebben we hier een gewoon huishouden zoals ieder ander, met alle daarbij behorende huishoudelijke taken als de was, schoonmaken en boodschappen doen, dingen die we bewaren voor dagen dat we niet varen. Zoals we dan ook de omgeving verkennen, fietsen en wandelen.

Boodschappen doen vraagt bijvoorbeeld meer tijd en planning, al was het alleen maar dat je boodschappen moet doen als het kan omdat er winkels in de buurt zijn, soms ook in een dorp verderop. Boodschappen doen we op de fiets, die evenals de boodschappenkar, eerst van boord gehaald moet worden en later weer terug getild of getakeld.

We kunnen niet altijd strak tegen de wal afmeren, omdat het daar te ondiep is en moeten dan eerst een loopplank uitleggen, dat vergt overleg en takelwerkzaamheden en kost veel tijd. Iedere dag die we varen moeten we het schip klaar maken voor vertrek en later afmeren. Regelmatig moeten we (vooral Michel) water tanken, de wierpotten schoonmaken, olie en accu’s controleren en allerhande kleine klusjes. Wat ook erg veel tijd kost zijn de praatjes die we maken met alle mensen die we tegenkomen in sluizen, bij aanlegplaatsen, omdat ze naar ons toekomen met vragen; wel heel erg goed voor ons Frans en erg gezellig. En dan niet te vergeten de vele, vele sluizen die we passeren, een sluis vraagt (gemiddeld) 45 minuten om te passeren. Zeker op vaardagen zijn we aan het eind van de dag allebei behoorlijk moe, dan hebben we nog energie om eten te koken, de satelliet in te stellen en lekker even TV te kijken of een boek te lezen. We gaan hier vroeger naar bed dan we gewend waren. Last but not least, het tempo ligt bepaald niet hoog, bij wat we ook doen en dat is Winst met een hoofdletter.

Sinds het vorige blog is er alweer veel gebeurd en zijn we een eind verder gekomen. We zijn onder andere weer twee maal naar Nederland geweest en ook nog met de auto naar Frankrijk maar dat doen we volgend jaar toch anders, zoveel op en neer gaan is erg onrustig en de auto meenemen terwijl we varen is toch niet handig. Meenemen wil in dit geval zeggen dat we dan ieder paar dagen met de fiets een eind terug gaan om de auto op te halen.

Toen we de 16^e juni terug kwamen uit Nederland vonden we het schip in goede orde aan het ponton in Kortrijk, deze keer geen gedonder met pompen. Wel was tot onze verbazing een van de spudpalen, in de grond, tweemaal om zijn lengteas gedraaid en zat er een knoop in, hoe dat kon gebeuren is een raadsel.Met enige moeite heeft Michel de knoop er wel uit gekregen,

het is een enigma

De volgende dag zijn we weer door het kanaal van Bossuit gevaren nu op weg naar het Spierre kanaal.

het Belgische, groene, Canal de l'Espierre

Het Canal de l’Espierre – Roubaix is een verbinding tussen België en Frankrijk, vroeger een doorgaande route voor vrachtvaart maar sinds 30 jaar, grotendeels onbevaarbaar en afgesloten.

Het Belgische deel is landelijk en groen het Franse deel gaat grotendeels dwars door de stad Roubaix.

het Franse, stedelijke, Canal de Roubaix

In een gezamenlijke actie van beide kanten is het kanaal weer geopend, nu voor pleziervaart en niet langer commercieel. De gezamenlijkheid hield hier ook mee op want nu het af is er van enige communicatie tussen beide kanten geen sprake meer hetgeen voor de passant nogal tot verwarring leidt. Mede doordat het nog allemaal nieuw is, wij waren het eerste grote schip dat het hele kanaal passeerde, was er onduidelijkheid over sluis en brugtijden en wie daarvoor benaderd moest worden, maar dat mocht de pret niet drukken.

de ingang waar wij amper door konden, inmiddels allemaal gerepareerd hebben we begrepen

De ingang bij Spierre, een niet meer gebruikte keersluis, was volgens de papieren 5.10 M breed maar wij merkten dat we er slechts met moeite en heel langzaam door konden, waarbij we de nodige stenen en passant meenamen van de kade muur. Dit als gevolg van verzakking in de loop der afgelopen 30 jaren. ’t Majeur is 4,58m breed maar een schip dat breder is heeft daar een groot probleem, we hebben het gesignaleerd en ze zouden er naar kijken, dat hopen we dan maar voor wie na ons komt. Zo hebben we meer kinderziektes ontdekt die nog niet aan het licht gekomen waren bij de passage van kleinere schepen, dat maakte het ook wel leuk en spannend.

alsof we de koningin van Lombardije zijn

Gedurende de gehele passage, met name in Roubaix, kwamen mensen uit hun huis om naar ons te zwaaien en te juichen omdat ze zo blij zijn dat er weer schepen passeren, een welhaast koninklijke ervaring.

In Roubaix hebben we een bezoek gebracht aan het Musée de Piscine, een voormalig zwembad dat, met behoud van de uitstraling van een zwembad (kleedhokjes, water), nu museum is geworden, prachtige glas in lood ramen en als je ooit in de buurt bent een bezoek waard.

Musée de Piscine in Roubaix

de beide, geheven, bruggen waar we onderdoor moesten

We hebben in dit kanaal ook één van de bijzonderste bruggen gepasseerd: 2 hefbruggen, ongeveer een meter of vijfentwintig van elkaar, gaan tegelijk omhoog. Ze maken onderdeel uit van een rotonde, het middenstuk blijft laag en daar loopt het kanaal dwars doorheen. Je vaart onder de bruggen tussen het middenstuk van het rondpoint door. Er zijn ook 4 brugwachters nodig om het verkeer te regelen, vooral omdat het allemaal nieuw is en nog niemand gewend is aan deze, geopende, bruggen.

in het midden van de rotonde

Al bij de eerste sluis waren we in gesprek gekomen met een stel wandelaars die naar het schip keken en toen we bij de 2^e sluis kwamen waren zij daar inmiddels ook aangekomen. Het aangename gesprek werd voortgezet in het belendende café onder het genot van het lokale Satcheur (hij die de boot trekt) bier. De man heeft een café annex klein museum in het Sashuis (sluishuis) in Astene, vlak bij Deinze. De sluis in Astene wordt niet meer gebruikt en staat altijd open en het bijbehorende bruggetje, over de Leie, wordt met de hand bediend. Daar waren het volgend weekend sasfeesten, er zouden gepavoiseerde schepen liggen en ons werd met klem verzocht te komen, om te pronken met ’t Majeur en omdat het leuk zou zijn.

We zijn inderdaad toen we bij Lille uit het Canal de Roubaix kwamen niet linksaf richting zuiden gegaan maar naar rechts en weer naar het Noorden, België in.

Wachtend voor de sluis St Baasfijve werden we, door het uit de sluis komende schip, zo opzij gezet dat we vastliepen en dus niet de sluis in konden varen toen het onze beurt was. Via de marifoon konden we onze penibele situatie aan de sluiswachter en het achter ons liggende schip duidelijk maken. De Marjo-R (heel groot) kwam langszij om ons een lijn toe te werpen en ons weer vlot te trekken maar door het water van zijn boegschroef werden we weer een beetje opgetild, net genoeg om weer vrij te komen, opgelost.

hoe dichterbij, hoe groter hij wordt

Het was een lange dag varen maar ’s avonds kwamen we aan op een van de meest idyllische plekjes waar we ooit gelegen hebben.

de dode arm van de Leie is een prachtig stuk natuur geworden, heel verstild

het sashuis, het bruggetje en de kade muren van de oude sluis,de schepen lagen, links van de linker muur mooi te wezen

Vanuit Astene zijn we ook we naar vrienden in Frankrijk gegaan om, bij hun bank, een bankrekening te openen (alleen op basis van introductie, met een Frans adres, het duurde 1,5 uur en we moesten ong. 100 handtekeningen zetten).

Ook is Rebecca nog naar Nederland geweest, de auto hebben we toch maar weer terug gebracht het was niet echt handig. In Deinze hebben we een Belgische bankrekening geopend (gewoon binnen lopen, 15 min werk,ieder 2 handtekeningen en met ons eigen adres) en we hebben deelgenomen aan de sasfeesten en alle daaruit voortvloeiende sociale contacten.

de gepavoiseerde schepen

hotdogs, oude ambachten en veel bier

prachtig weer en heel veel vrolijke mensen

Na twee heel gezellige en ontspannen weken zijn we alsnog naar het zuiden gegaan.
Weer langs Kortrijk en Menen (de 4^e maal nu) tot we weer bij Lille waren en toen werd het allemaal weer nieuw terrein

Lille-Douai-Péronne-Somme

van Lille naar Abbeville, vanaf daar zijn we nu op de treugweg weer naar Péronne en dan weer naar het zuiden

Iets ten zuiden van Lille voeren we onder de A1 door, iedereen die wel eens met de auto over die weg rijdt kent de brug met alle kleurtjes, van onderaf die ziet er dus zo uit

onder de A1 door

In Douai konden we eindelijk, mede dankzij de Franse bankrekening, behoorlijk internet regelen.

We zagen af van een kaartje voor de telefoon omdat bellen via ons Nederlandse abonnement goedkoper bleek dan via Franse prepaid. Helaas liet ik de volgende dag mijn telefoon met Nederlandse simkaart in het water vallen, niet meer te vinden en bleek de telefoon van Michel, met zijn Nederlandse simkaart spoorloos verdwenen. Er restte ons toen dus nog 2 Belgische simkaartjes met heel beperkt tegoed en geen mogelijkheid meer om een Frans kaartje te kopen, niet erg handig! Gelukkig kwam een week later bezoek met een nieuwe simkaart.

Van Douai naar Arleux, de hoofdstad van de knoflook en er hangt nu dus een grote streng op het achterdek. Vanaf daar zaten we op het Canal du Nord.

Het Canal du Nord tot aan Péronne, waar wij de Somme op wilden, betekende 6 sluizen van ieder ruim 6 meter omhoog, op de top door een tunnel van 4,5 km en dan weer 5 sluizen van nog ruimer 6 meter omlaag. Op het Canal du Nord zijn alle sluizen max 91 m lang en 5.95m breed dus de hele grote commerciële schepen kunnen er niet komen wat het varen een stuk leuker en rustiger maakt.

de ingang aan de noordkant van de tunnel

De Tunnel de Ruyaulcourt was voor ons de eerste keer en een hele ervaring. Het verkeer wordt geregeld met lichten en in een sluiswachtershuis zit iemand met een boel beeldschermen die alles overziet, we hebben daar een kijkje mogen nemen.

het verkeerscentrum voor de tunnel, op scherm links in het midden "t Majeur, wij lagen afgemeerd vlakbij de ingang

Eerst is er 1,5 km ‘enkelspoor’, dan 1,5km ‘dubbelspoor’ waar je kunt passeren en dan weer 1,5 km enkel. Als het licht groen is mag je de tunnel in varen tot stoplicht aan het einde van eerste deel, is daar het licht groen dan mogen van beide kanten de schepen middendeel invaren en elkaar passeren. Daar is niks te veel ruimte voor dus het gaat kruipend en dat allemaal in het redelijk donker. Er zijn wel lichten maar toch …..we waren blij dat we er weer

uit waren

ondanks de lichten is het donker in de tunnel, 4,5 km bij die snelheid duurt een uur en dat is best lang!

Bij de laatste sluis voor Péronne hoorden we dat, de dag ervoor, een schip met diepgang 1.40m de Somme opgegaan was, dat gaf ons dus groen licht want met onze 1.20m hadden we dan zeker geen probleem.

Na een stop in Péronne om even goed boodschappen te doen zijn we 9 juli, toch echt de Somme opgegaan, we hadden daar zeer naar toegeleefd en omdat het tot het laatste moment onzeker was of het kon was dat een bijzonder moment.

na iedere bocht is het weer mooi

We zijn inmiddels ruim 3 weken op de Somme en nu halverwege de terugweg. We zijn tot Abbeville gevaren en daar gekeerd, het laatste stukje tot aan zee hebben we geschrapt i.v.m. ligplaatsproblemen aldaar.

Het is hier geweldig, we boffen met redelijk tot heel mooi weer en achter iedere bocht (en dat zijn er heéééél veel) is de omgeving weer mooi, we verzuchten wel eens tegen elkaar dat het eentonig wordt. Leuke dorpjes, mooie huizen, prachtige natuur, veel bloemen, vogels en waterdieren, heel schoon water en erg weinig andere schepen.

mooie plekjes om af te meren en zelfs de goede bomen voor de hangmat van Malka

We hebben af en aan vrienden en familie die een eindje meevaren wat erg gezellig is en we hebben zelfs de motor van een van hen aan boord gehesen en zo rondgevaren.

300 kilo schoon aan de haak, de kabels kraakten maar het ging prima

Op een plek waar we hadden afgesproken vrienden op te halen lagen we achter een werkbootje van de sluiswachters en dat kon niet duidelijker maken waar ze moesten zijn dan wanneer we zelf een uithangbord hadden gemaakt.

hier moet je zijn!

De meeste bruggen op de Somme zijn vast maar voldoende hoog om voor ons geen probleem op te leveren, een aantal keren hebben we het zonnedek aan de achterkant laten zakken en dan konden we er alsnog onder door. Bij één brug leek dat terwijl we er al onder door gingen toch wel erg krap maar we haalden het net, al was er niet veel speling.

het zonnedak is nog helemaal heel, al scheelde het weinig

Gelukkig staat er dan ineens een goudkleurige Maria met kindeke langs de kant, te waken over de enkele schepen die onder de brug door gaan en naar mijn idee nog minder auto’s die eroverheen gaan, maar kwaad kan het zeker niet.

Maria waakt over alle voorbijgangers

Ook Panache heeft hier een leven als God in Frankrijk. Hij loopt zelden of nooit meer aan de lijn, alleen als we binnen de bebouwing zijn en heeft de gehele halage (pad langs het kanaal) voor zich alleen. Het zal nog afzien worden voor hem als we weer terug zijn in Haarlem.

Panache kuiert gezellig mee

Pommeroeul-Kortrijk-Menen-Kortrijk

2011-06-15T18:01:00.000+02:00

Hoewel er alweer bijna een maand voorbij is sinds het laatste blog is er deze keer niet zoveel spectaculairs te melden als de vorige keer, maar om een beetje op de hoogte te blijven toch een verslag.

Vanuit Pommeroeul hebben we nog een lange fietstocht gemaakt langs het kanaal naar Condé in Frankrijk. Tot aan de grens was het een mooi, breed en goed onderhouden kanaal en gelijk daarna een dicht geslibde en overgroeide absoluut onbevaarbare stroom, jammer maar helaas.

In Katwijk kwamen we een strandpaal tegen met merkwaardige nummering maar in België weten ze ook van rare bordjes, wat te denken van de mededeling “gevoelig plekje” in een weiland langs het pad van niks naar nergens?

gevoelig plekje midden in het weiland

De volgende dag waren we het ineens allebei zat op die plek, hebben dus de lijnen los gegooid en zijn vertrokken richting Kortrijk.

We kwamen die dag niet ver want we werden al vrij snel, bij Wiers, door de politie te water gestopt omdat we niet verder mochten ivm een roeiwedstrijd, niet dat we er iets van gemerkt hebben.

We konden afmeren langs een commercial liggen maar moesten dan wel de volgende dag om 6 uur op omdat zij dan door wilden. Gelukkig besloten ze later die avond alsnog tot de volgende sluis te varen.

Wij konden de volgende dag dus rustig opstaan en zijn toen doorgevaren tot vlak boven de sluis van Bossuit, via oa Tournai

waar je dwars door de stad vaart, één richting verkeer want heel smal, tussen en onder de oude stadswallen. Het ziet er prachtig uit, we keken goed om ons heen en genoten maar kregen wel via de marifoon te horen dat we moesten opschieten (we voeren al de maximaal toegestane snelheid) want de commercial achter ons wou door.

door Tournai met een commercial op de hielen

Het was geen goede dag, soms heb je dat, van alles ging mis. Niets dramatisch en onherstelbaar maar wel vervelend en toen hadden we eigenlijk ook nog te lang doorgevaren.

Toen we de sluis bij Herinnes wilden binnenvaren moesten we niet alleen aan bakboord gaan liggen (gezien de schroefwerking van ons schip de lastigere kant) maar er bovendien een vervelende wind woei. Het kan allemaal wel maar dan is de boegschroef wel erg prettig, op dat moment kwam er een grote tak in de boegschroef. Ik kon alleen maar vanaf de boeg naar Michel gebaren en roepen dat hij de boegschroef niet mocht gebruiken (dat maakte nl een onheilspellend geluid),gelukkig begreep hij dat en pakte de schipper voor ons een lijn aan waardoor we wel nog goed aan de kant kwamen.

Onze mazzel was dat de tak blijkbaar niet echt vast was komen te zitten en dat de beweging in het water door het schutten en vooral door de schroef werking van onze voorganger toen hij uit de sluis voer zorgde dat het probleem verholpen werd. Nadat we heel voorzichtig, zonder boegschroef, de sluis verlaten hadden konden we even testen en goed luisteren en er was niets meer aan de hand, we hadden meer geluk dan de dag ervoor.

Bij de sluis van Bossuit kwamen we vrij hard in contact met de punt van een stenen kade en in de sluis bleken we zo te liggen dat we slechts aan 1 bolder konden vast maken, niet handig.

Na zo’n dag is de beloning wel heerlijk als je dan in alle rust, omgeven door mooie natuur kan genieten van een welverdiende borrel op het achterdek. Die nacht hebben we geweldig geslapen want naast het schip waren 2 zuurstof filters die de hele nacht aanstonden en niet alleen het water maar ook ons van extra zuurstof voorzagen.

zuurstof pompen in het kanaal

De volgende dag zijn we in alle rust doorgevaren naar Kortrijk. Vlak voor je vanuit het kanaal van Bossuit, bij Kortrijk, de Leie opgaat zijn er 3 kleine sluizen, Franse maten, vlak na elkaar. De sluis wachter loopt met je mee om de volgende sluis te bedienen en heeft alle tijd om een praatje te maken en het wordt zeer gewaardeerd als je helpt met draaien.

wel idyllisch, maar je moet ook aan de bak

De eerste van deze sluizen vaar je uit onder een vaste brug, doorvaart hoogte 3.80m. Wij hadden ons de afgelopen tijd al een paar maal afgevraagd wat onze maximale hoogte is. We hadden een paar maal de zonnetent een stukje op en neer gehad en we kwamen bij het meten vanaf de waterlijn ook niet echt op een exacte waarde. Dit was het moment om te testen, in overleg met de sluiswachter zijn we kruipend de sluis uit gegaan. Hij lag achter ons op de kade om vanaf die kant te kijken of het goed ging en ik zat, gehurkt anders zou ik mijn kop stoten, eerst bij de boeg met een centimeter om te meten hoeveel ruimte er was tussen ons meetpaaltje en later pal voor het stuurhuis om van die kant te kijken of het goed ging. Nou…..precies, geen centimeter speling en nu weten we dus dat we onder een brug door kunnen vanaf 3.90m ( die 10 centimeter is onze veiligheidsmarge).

Helaas waren we allemaal zo druk bezig met meten en opletten dat er geen foto van is.

We hadden tevoren met de havenmeester van Kortrijk overlegd en konden daar niet alleen terecht maar ook het schip achterlaten terwijl wij een paar dagen naar Amsterdam gingen. Er waren een aantal feestelijke gelegenheden waar we bij aanwezig wilden zijn en we hebben de auto mee terug genomen om eens een tijdje uit te proberen hoe het is om die in de buurt te hebben. Tot nu toe heel handig omdat we 2 weken in Menen gelegen hebben maar hoe het later zal zijn heb ik mijn vraagtekens over. We moeten dan af en toe met openbaar vervoer terug om de auto op te halen.

Tijdens het weekend in Amsterdam werden we gebeld door de havenmeester dat hij een motor hoorde lopen, oeps…. dat was niet de bedoeling. We konden redenerend en deducerend bedenken dat het een hydrofoorpomp was en met de, verstopte, reserve sleutel heeft hij zich toegang verschaft en de stekker eruit getrokken. Geweldig zulke zorg op afstand. Wij hadden ook weer een les geleerd: alle pompen uit als je weggaat.

Al doende leren we nog dagelijks bij.

We zijn de dag voor Hemelvaart naar Menen gevaren, wel 1,5 uur onderweg, en zijn daar bijna 2 weken blijven liggen om vervolgens weer terug te gaan naar Kortrijk. In Menen lig je prachtig aan een grote kade in een dode arm van de Leie.

het schip ligt in België en de foto is gemaakt vanuit Frankrijk

We liggen in België maar de overkant van het water is Frankrijk en daar laten we Panache uit, we zijn hier internationaal bezig

Michel heeft hier alle groot onderhoud aan de motor gedaan, we hebben uitgebreid boodschappen gedaan met de auto en Michel heeft Roland Garos gekeken, kortom goed bestede de tijd. Helaas hebben we hier ook weer ontdekt dat houtworm nog actief is. Het blad van de badkamer achter zat vol gaatjes.

Er is iemand langs geweest van Rentokil en het blijkt dat het geen houtworm maar de spinthoutkever is, die eet vooral multiplex. Hij vreet zich door één van de lagen heen en komt af en toe naar buiten, dat is dan het gaatje, groter dan van de houtworm. Hoeveel er uit het midden van de laagjes al is weg gevroten weet je dus niet. Het enige wat, mogelijk, echt helpt is alle plaatmateriaal kaal halen en dan voor heel veel geld door een bestrijdingsbedrijf laten behandelen. Op dit moment geen optie voor ons dus hebben we alle aangedane (voorzover te constateren) hout kaal gehaald,en zelf behandeld en ook zoveel mogelijk het nog niet geverfde materiaal behandeld, ook wel bestede tijd dus maar niet zo leuk en we hebben flink de pest in.

We zijn inmiddels terug gevaren naar Kortrijk laten we het schip weer achter, álle pompen uit, om weer naar Amsterdam te gaan, nu maar voor 1 nachtje en als we terug komen gaat er weer echt gevaren worden.

We vertokken later op de dag dan gepland uit Menen omdat de doorvaart afgesloten was wegens een lijk in de rivier, brrrrr blij dat wij niet degenen waren die het vonden.

We gaan eind van deze week door het Canal de l’Espierre en het Canal de Roubaix varen, deze passage van België naar Frankrijk, je komt uit in Lille, is 24 jaar afgesloten geweest en sinds 1 juni weer geopend.

Menen-Kortrijk-Lille via Canal de l'Espierre en Canal de Roubaix

Op de kaart heb ik het kanaal zwart getekend want PC Navigo, onze route planner, weet niet beter dan dat het niet kan. We hebben de route met de auto al een beetje verkend en het ziet er heel erg leuk uit we verheugen ons erop.

Inmiddels heeft het hier zoveel geregend dat ook de Somme weer haalbaar wordt, we hadden dat afgeschreven als vaarroute ivm de droogte maar wie weet lukt het toch nog, ik hou jullie op de hoogte.

PS: hier bij ook nog even een update van mijn tuin, die veel bekijks en commentaar (positief) oproept van voorbijgangers. Als ik een euro kreeg voor elke foto die van de bloemen en de tuin gemaakt wordt werd ik rijk.

Hoewel we nog geen maaltijd uit de tuin genuttigd hebben komt dat wel binnenkort, door de regen afgelopen dagen is alles omhoog geschoten alleen de koriander en de courgettes hebben het niet gered helaas, maar ze gaan in de herkansing.

Antwerpen-Pommeroeul

2011-05-20T17:42:00.000+02:00

We zijn inderdaad, volgens plan, op vrijdag uit Antwerpen vertrokken. Om vanuit het Willemdok op de Schelde te komen is hemelsbreed een afstand van niets maar met alle bruggen, wachten op de sluis en de tijd die het duurt voor de sluis om te vullen ( met schepen, 4 grote commerciële schepen en 2 zoals wij) en legen (het water) duurde het ruim 3 uur voordat we echt op weg waren.

van het Willemdok naar de Schelde

Maar toen ging het ook hard, tij mee en dan stroomt het goed in de Schelde.

Wij gingen door de sluis bij Klein Willebroek zodat we daar rustig konden overnachten voordat we de volgende dag weer op de grote vaarroute verder gingen. We moesten ruim een half uur, op het getijde water, wachten voordat we de sluis in konden en dat betekende steeds met de stroom naar achteren gaan en dan weer een stukje naar voren varen, we hadden het echt heen en weer. Klein Willebroek was een leuke plek ( de sluiswachter wilde ons wel een week hebben want het schip beviel hem wel).

aan de kade in Klein Willebroek

Zaterdag zijn we toch verder gegaan en hoewel het Zeekanaal Brussel Schelde een grote doorgaande en commerciële route is zijn we die hele dag maar 2 schepen tegen gekomen en door geen enkele ingehaald, niet erg druk dus.

De tocht ging dwars door Brussel en je weet dat je Brussel binnenvaart als je de Budabrug passeert, een mooie hefbrug die echt een poort tot de stad vormt.

Buda dicht

Buda open

We zijn die dag tot Halle gekomen en op zondag het laatste stuk tot Ronquieres.

Na Halle werd de omgeving groener en landelijker, wel leuk nadat we toch een tijd door industrie en steden gevaren hadden, hoewel ook dat zeker z’n charme heeft.

We moesten wel nog even door de sluis bij Ittre, 14 meter verval, maar als je dan gebruik kunt maken van drijvende bolders wordt dat ineens een eitje.

het principe van de drijvende bolder, af en toe hapert het systeem even, wel eng

Heel wat anders dan de sluis, waar we slechts 4,5m omhoog moesten maar waar geen geschikte bolders waren en ik dus via een glibberig (want steeds nat) laddertje omhoog moest klimmen om daar vanaf de kant de lijnen omhoog te takelen zodat Michel op het schip kon blijven, brrrrrr dat hoop ik niet vaak te hoeven doen.

Sluis Ittre was wel indrukwekkend, de sluis zag er voor we erin voeren wel groot uit maar als je binnen achterom kijkt als de deuren weer dicht zijn lijkt het of je in een grauwe kloof bent want je ziet alleen lucht en water. Vervolgens pompen ze het vol en dan is het allemaal weer heel vriendelijk als je boven bent en eruit vaart.

Ittre vanaf de noordkant

Ittre als je eenmaal binnen bent

Na enige tijd voeren we een bocht om en daar lag het Hellend vlak van Ronquieres voor ons in alle glorie.

We waren er in 2005 met de auto geweest, waren toen al onder de indruk en hebben sindsdien uitgekeken naar het moment dat we met een eigen schip naar boven konden gaan.

Nou het heeft een paar jaar, heel wat centen en een boel energie gekost maar…………… dan heb je ook wel wat!

Ronquieres als je vanaf het noorden komt aanvaren en dus nog omhoog moet

We zijn de volgende dag naar boven gegaan. Het schip vaart een sluisbak in die vervolgens achter je gesloten wordt. De gehele bak, inclusief kades, lantarens en sluiswachterhuisje, wordt op rails naar boven getakeld. Er is een contra gewicht dat onder de bak door naar beneden zakt, eenmaal boven gaat de voorste deur open en kun je uitvaren.

Het hellings percentage is 6% over een afstand van 1500m en je gaat 70 meter omhoog.

Volgens de informatie op wikipedia staat het op de lijst van GTI (grande traveaux inutile).

uitzicht vanaf 't Majeur richting noorden, tijdens het stijgen

het contragewicht dat onder de bak naar beneden zakt

daar gingen we naar toe

en zo ziet het er boven uit als je achterom kijkt

De volgende dag hadden we onze tweede sluis waar we lang naar hadden uitgezien, de lift van Strepy-Thieu, waarin we weer 76m naar beneden gingen en zo kwamen we over de berg.

Deze lift is heel anders, heel nieuw want pas in 2002 geopend.

't Majeur op weg naar de Grand Ascenceur de Strépy-Thieu, vanuit het noorden

De toren is 117m hoog, 130m lang en 75m breed, een enorm gevaarte in het liefelijke landschap rondom. Er zijn 2 bakken die ieder 1000 ton wegen en met hulp van hun eigen contragewicht omhoog en omlaag getakeld worden. Binnenin kun je de enorme kabels zien die gebruikt worden en je hebt als je vooraan in de lift ligt prachtig uitzicht bij het afdalen.

't Majeur naast de Esme in de liftbak (er ligt ook nog een groot commercieel schip achter ons)

Deze lift vervangt vier prachtige gietijzeren liften, gebouwd eind 19^e en begin 20^e eeuw, die samen de 96m overbruggen om van Mons naar la Louviere te komen, hier waren anders 130 sluizen voor nodig geweest. Dit is het Canal du Centre historique of ook Ancienne Branche.

dezelfde lift naar nu aan de zuidkant als je wegvaart

In 2002 is er bij de hoogste van die vier liften, no 1, een ongeluk gebeurd. De deur is naar beneden gevallen op een schip dat er net uitkwam, geen persoonlijke ongelukken wel veel schade aan schip en lift. Sindsdien is de doorgang via deze tak gestremd en is alleen heen en weer mogelijk.

ascenceur no.1

Wij hadden inmiddels kennis gemaakt met Engelsen, die op een vergelijkbaar schip, de ESME (het schip naast ons in de Strépy lift), wonen en varen. Zij lagen ten noorden van de 1e lift, hadden gezien dat er een schip door lift ging en vernomen dat binnenkort de lift weer bruikbaar zou zijn.

Gezamenlijk zijn we via Strépy naar beneden gegaan en via alle kleine sluizen en liften vanaf Thieu weer naar boven.

Om te beginnen moesten we door een heel klein tunneltje naar een sluis, we pasten er echt precies in.

zonnedek 10cm laten zakken en het ging precies de sluis in achter het tunneltje

Omdat we samen met de ESME gingen konden we mooie foto’s van elkaar maken onder andere van boven naar beneden en andersom afhankelijk van wie eerst in de lift

andere kant van de tunnel, in de sluis bij Thieu, zo zie je het niet vaak

en de sluis van Thieu weer uit, foto genomen vanaf ESME, inmiddels boven in de lift

zelfde plaatje nu vanaf 't Majeur, in de lift

Aan het einde van die tocht lagen we dus precies aan de andere kant van diezelfde 1^e lift, een heerlijk plekje waar we een paar gezellige dagen gebleven zijn. Helaas werd duidelijk dat de lift pas 24 mei geopend wordt en we zijn dus onverrichter zake weer naar beneden gegaan (ook leuk).

Canal du Centre en de Branche Ancienne

De manier waarop deze liften werken is even simpel als effectief. Beide bakken zijn even groot, even zwaar en werken als elkaars contra gewicht. Als er een schip binnenvaart wordt het gewicht in water vervangen door het gewicht van het schip, vervolgens wordt de bovenste bak (al dan niet met schip erin) middels 2 spuigaten die geopend worden extra gevuld met 30cm water zodat deze bak zwaarder is, zakt en de ander bak omhoog trekt. Beneden worden eerst die 30cm weer geloosd en dan gaan de sluisdeuren open.

Ook als bouwwerken zijn deze liften prachtig om te zien, ze staan niet voor niets op de werelderfgoed lijst en de moeite waard om eens te gaan bekijken, ook als je niet met een boot bent.


't Majeur in de onderste bak

gewicht toevoegen aan de bovenste bak

de bak gaat omhoog en 't Majeur kan boven uitvaren

Volgend jaar zullen we er mogelijk een speciale vaarvakantie tour voor maken, dan kunnen we namelijk echt rondvaren (laat ons weten als je interesse hebt en hou de website in de gaten).

een van de vele draaibruggen

ESME wacht voor ecluse no.2

Als je via het Canal du Centre historique omhoog vaart zie je beneden het Canal du Centre waar de schepen uit de lift van Strepy-Thieu komen varen omdat ze net omlaag gegaan zijn

zicht van het Canal de Centre historique op de lift van Strépy-Thieu

Weer beneden in Thieu is ESME oostwaarts gegaan en wij westwaarts, richting Kortrijk.

We liggen nu bij een hele grote sluis naar het Canal de Pommeroeul-Condé enn prachtige landelijke plek waar we al langer zijn dan we dachten omdat we hier lekker op en rond het schip bezig kunnen zijn.

Dat we hier zo mooi kunnen liggen is eigenlijk heel bizar. De sluis is begin van een veel kortere route, dan nu, naar Frankrijk vanaf het Canal du Centre en dus commercieel zeer interessant. De Belgen hebben er veel geld in gestoken, het is een grote sluis, met een verval van bijna 14 meter. Helaas is zo’n 20 km voorbij deze sluis de Franse grens en de Fransen zijn niet bereid zelf geld te besteden aan het bevaarbaar maken/houden van hun deel van het kanaal, zij willen dat Europa dat betaalt en deze touwtrekkerij duurt nu al jaren.

Vanmorgen hoorde Michel van de sluiswachter, die wel regelmatig aanwezig is, dat er nu sprake is van opening van de doorvaart over vier jaar; wie weet vooralsnog levert het ons een mooie ligplaats op.

aan de steiger voor de Ecluse de Pommeroeul

We zijn vlakbij Frankrijk en dat is al aan van alles te merken, zoals lekkere baguettes die we ’s morgens op het fietsje bij de boulangerie halen, mmmmmm.

Dit is het voorlopig weer, we hopen dat we over een paar weken over de Somme kunnen gaan varen, daarvoor hebben we wel genoeg water onder het schip nodig en dat zou nog wel eens een probleem kunnen worden. We zien wel tegen de tijd dat we daar zijn en in het volgende blog meer hierover.

Dordrecht-Antwerpen

2011-05-02T12:31:00.000+02:00

We zijn vrijdag ipv donderdag vertrokken uit Dordrecht, de bestelde verf liet iets langer op zich wachten, wat we helemaal niet erg vonden want Dordrecht is erg leuk. Het beviel ons zo goed dat we zelfs een ligplaats hebben aangevraagd, we zien wel wat er van komt.

Het watertappunt op de kant was kapot in Dordrecht dus kwam speciaal voor ons de waterboot naar de haven om onze tank te vullen. Zij voorzien de grote jongens die op de rivieren varen en hun slang was eigenlijk te groot voor onze vulopening waardoor het vullen heel lang duurde.

D.W.D= Dienst Waterboot Dordrecht

Het tochtje naar de Biesbosch is heel fraai en je komt langs een paar prachtige gebouwen die aan de rand van Dordrecht staan en ook langs de ark van Noach. We hadden er wel van gehoord maar nooit eerder gezien, het ding is echt enorm groot, we moeten er beslist ook nog eens binnenin gaan kijken.

de ark van Noach

Hoewel we de intentie hadden een paar dagen in de Biesbosch te blijven zijn we na 1 nacht toch door gevaren, op de terugreis gaan we weer door de Biesbosch maar dan aan de oost kant. De waterstand was laag, we liepen al snel vast omdat de zandplaten ‘lopen’ en je dus niet precies op de kaart kunt zien hoe de dieptes liggen, bovendien bleek een ligplaats ook niet zo makkelijk te vinden. Het was erg onrustig varen en waarschijnlijk is de andere kant voor ons makkelijker doorgankelijk.

We hebben wel, met het kleine bootje, een tochtje naar het Biesboschmuseum gemaakt, heel leuk en de moeite waard.

Panache was helemaal gelukkig dat Edje (zo heet de rubberboot) weer te water was want dat is toch zijn absoluut favoriete plek.

de favoriete plek van Panache

Van de Biesbosch zijn we eerst een nacht je naar Willemstad gegaan, een klein vestingstadje dat ons zeer aan Naarden deed denken en ivm de paasdagen en het mooie weer was het er heel erg druk, snel weer weg dus.

In plaats van de route naar Antwerpen te vervolgen hebben we een uitstapje naar het Grevelingenmeer gemaakt.

We hebben vroeger heel veel vakanties door gebracht op Schouwen-Duiveland en we kwamen dus op bekend terrein maar nu vanaf het water. Er zijn daar niet veel ligplaatsen voor grote schepen maar in de werkhaven van Bommenede bij Zonnemaire pasten we prima en laten we nou net vrienden in Zonnemaire willen opzoeken.

in de werkhaven van Bommenede

We lagen er prachtig, na de Pasen helemaal alleen, alleen kwam af en toe de kotter Bru 6 een paar kratten met oester afzetten.

de BRU 6 vaart weer uit

Zelfs naast ons schip konden we oesters zien groeien te midden van alle kwalletjes die daar zwemmen. Het water is er zo helder dat zelfs met onze simpele camera daar foto’s van te maken waren.

zo ziet een kwalletje er wel mooi uit

oesterbankje bij de boot

We dachten dat er rond het schip veel kwallen (hele kleintjes) waren maar later in de sluis dreven er grote roze kwallen wolken. Dat hebben we nog wel gemerkt want de wierpot (waar het koelwater voor de motor doorheen gaat) bleek tijdens het varen geheel verstopt, naar later bleek met een dikke laag kwallen slijm, gelukkig hebben we een tweede wierpot dus konden we gelijk overschakelen.

grote roze kwallen wolken

Donderdag de 28^e zijn we toch weer richting Antwerpen gegaan met eerst nog een tussenstop in Tholen.

De tijd daar is nuttig besteed want op de kade kon ik mooi alle plantenbakken verpotten, de viooltjes waren nu echt uitgebloeid, zeker nadat ik ze per ongeluk had begoten met het brakke water uit de Grevelingen, oeps vergissing!

Net als de ramen die ik lekker schoon gespoten had en waar je de volgende dag helemaal niets meer door kon zien om dat er een waas van zout opzat, nu ja al doende leert men -:)

tuinieren in Tholen

Bovendien moest ik vrijdag natuurlijk wel even televisie kijken naar alle jurken en hoedjes in Engeland, dat waren er wel weer even genoeg dus op Koninginnedag heb ik het maar overgeslagen.

Zaterdag zijn we weer verder gegaan en zaten al snel op het Rijn-Schelde kanaal, na het rustige Zeeland waar wij tussen de kleine bootjes groot waren weer tussen de beroepsvaart.

Er was een heel lang stuk waar niet mocht worden ingehaald en hoewel wij zo'n 14km/u gingen hadden ze achter ons graag harder gewild. Het was net als vroeger: de Deux Cheveaux was de snelste auto want die reed voorop

't Majeur geeft het tempo aan

een va et vient bij de Kreekraksluis

In de Kreekraksluis kwam achter ons een schip met nog een bak aan zich vastgebonden waardoor hij echt precies paste in de sluis, het schuurde langs de kanten. Het volledige schip was afgeladen met auto’s en als je dat dan later voorbij ziet komen realiseer je je goed hoeveel vrachtwagens op de weg dat scheelt, dat pleit voor vervoer over water.

hoeveel vrachtwagens?

Wat ik wel grappig vond was de speelplaats die achterop het dek gemaakt was, een hele grote kooi met een speelhuis een paar stoelen en een zandbak, zo is het leven aan boord met kleine kinderen.

gevangenis of speelplaats?

En toen was het moment daar dat we daadwerkelijk voor het eerst met ’t Majeur over de grens gingen. Raar misschien maar we vonden het toch echt een memorabel moment, het is dat we niet drinken tijdens het varen anders hadden we zeker de champagne laten knallen.

Het stelt niets voor maar is voor ons een mijlpaal en heéééél anders dan met de auto de grens over. De grens wordt gemarkeerd door een stoplicht aan beide zijden van het water en gelukkig stonden ze allebei op groen anders hadden we daar toch mooi voor joker gelegen. Geheel gepast hebben we het Amsterdamse vaantje nu vervangen door een Belgisch en straks het Franse vaantje.

het stoplicht gaat op rood, het stoplicht gaat op groen, in België is altijd wat te doen

Ik heb in dit blog al een paar keer vermeld dat wij regelmatig onder de indruk zijn van de grote jongens om ons heen, hoewel het wel een beetje begint te wennen blijft het wel spannend. Nou, nu hebben we ze écht meegemaakt!

In het havengebied van Antwerpen, heel groot dat begint al bij de grens, varen de echte zeeschepen, volledig opgetast met containers en daar laveren wij tussen door. Op de Waal waren het vooral lange lage schepen en een paar lagen containers, hier zijn de schepen zelf al heel hoog en groot en dan ook nog die containers.

oei oei ,dat is echt groot

We liggen nu in het Willemdok in Antwerpen, een leuk deel vlakbij het centrum en heel erg in ontwikkeling. Als we over een paar jaar terug komen is het hier vast heel trendy. We werden door de havenmeester naar een plekje gebracht waarvan hij zich afvroeg of we er wel in zouden passen, we hebben inderdaad nog geen meter speling en de vlaggenmast past er niet meer in. Hij vroeg mij of mijn man wel kon sturen en op mijn bevestiging zei hij: “allee, dan proberen we het maar”. Later hoorden we van iemand anders dat hij had gezegd “die weet wat sturen is”. Michel is tevreden en ik zo trots als een pauw.

Vanaf onze ligplaats hebben we prachtig uitzicht op het MAS, Museum aan de Stroom, een geheel nieuw gebouw en het museum gaat helaas pas volgende week open. Het is een mooi gebouw vind ik, alhoewel bij de Antwerpenaren omstreden, maar ja ik woon hier niet. Op de fot kan je het niet zien maar de glas partij is golvend en lijken net grote orgelpijpen, op de muren zijn een heleboel kleine handjes aangebracht (symbolisch voor alle particuliere sponsoren). Wat ik er zo over gelezen heb is het denk ik wel de moeite waard om naar toe te gaan.

We hebben Antwerpen al verkend op de fiets, leuk want je ziet toch weer ander delen dan lopend, maar ai wee die kaseien!

Willemdok in Antwerpen met het MAS op de achtergrond

Vrijdag gaan we hier weg, rekening houdend met het tij zodat we stroomafwaarts over de Schelde gaan tot het punt waar wij richting Brussel gaan.

Het volgende blog na het Hellend vlak van Ronquieres en Strepy-Thieu, weer een mijlpaal.

Katwijk-Dordrecht

2011-04-20T15:47:00.001+02:00

Katwijk naar Dordrecht

Langer dan de bedoeling was zijn we in Katwijk gebleven, deels omdat het er erg plezierig was en deels omdat Rebecca onverwacht naar Amsterdam moest en ook nog een dag later dan gepland terug kwam vanwege brand in de Schipholtunnel, dus geen treinverkeer.

In Katwijk konden we heerlijk langs het strand lopen. Panache rende tien keer de afstand die wij liepen en heeft zich er helemaal uitgeleefd. Hoewel het nog vrij koud was en zeker in het water, waren er toch surfers en kanoërs die zich erin waagden, brrrrrrrrr

stoer hoor!

Uiteindelijk zijn we vrijdagochtend naar Delft gevaren, de Delftse Schie is een mooi typisch Hollands stukje, weilanden en molens en daartussen in de A15.

de A15 tussen de landelijke dreven

Als je dan een bocht omkomt en Overschie ziet liggen is er weer zo’n typisch beeld van ‘torens’ in Holland: molen, kerk, hoge boom en hijskraan.

Overschie

Delft was vooral erg druk langs de kade, een typische studentenstad op vrijdagavond. De volgende dag was het welk zulk lekker weer dat we voor het eerst echt konden genieten van het vernieuwde achterdek, nieuwe vlonder, nieuwe stoelen en nieuwe tafel.

ons achterdek

Zaterdag zijn we doorgevaren naar Rotterdam en hoewel we verwacht hadden dat we vooral door industrieel gebied met veel werkterrein aan de oevers zouden varen viel dat heel erg mee en was er veel groen. Ook door Rotterdam varen was leuk, je gaat echt dwars door de stad.

We konden de nacht in de Coolhaven blijven met uitzicht op de Euromast.

de Euromast vanaf het achterdek

Vlak voor de Parksluis zodat we de volgende dag door de eerste schutting konden (pas om 11 uur ook sluiswachters hebben zondag).

wachten bij de Parksluis, we zijn helemaal niet zo groot

We hadden het expres zo gepland dat we op zondagochtend van Rotterdam naar Dordrecht gingen, dat stuk behoort tot de drukst bevaren waterwegen van Europa en zo gepokt en gemazeld zijn we niet. We vonden het ook wel best zo, er was nog meer dan genoeg verkeer en we konden ons helemaal voorstellen hoe het op een door de weekse dag toegaat.

We konden wel even flink vaart maken, wat af en toe goed is voor de motor, zodat we boeggolven maakten zoals we die niet vaak zien als we varen.

in het zicht van de Erasmusbrug

boeggolven trekkend op weg naar de van Brienenoord brug

Voor ons is het toch een beetje bijzonder om onder de Erasmus en de van Brienenoord te varen, we hebben zo vaak gezegd als we erover heen reden dat we ooit…….en nu is het dan ooit.

Hoewel we niet onverdeeld gelukkig zijn met het AIS systeem, het blijft toch een beetje ‘big brother is watching’ heeft het nu wel zijn nut en dienst bewezen. De supersnelle waterbussen, 50km p/u zie je op je scherm wel aankomen maar in de realiteit zijn ze ineens vlak voor of achter je.

Toen we de Merwede gingen oversteken naar de haven in Dordrecht klonk uit de marifoon ineens de stem van de verkeersleider (dat kruispunt is het drukste in Europa) die vroeg: Majeur wat zijn uw plannen? Vervolgens werden we geïnformeerd wat de andere schepen in de buurt zouden doen, waar we hoe op moesten letten en konden we probleemloos oversteken, via de AIS had hij ons gezien en geïdentificeerd.

Wolwevershaven in Dordrecht

Nu liggen we in de Wolwevershaven in Dordrecht in het historische centrum van de stad. Een hele leuke plek met prachtig uitzicht, waar de verjaardag van Rebecca ineens een ware feestdag werd omdat Michel geregeld had (en het was echt een verrassing) dat er heel veel lieve vrienden en familie naar Dordrecht kwamen. Zo kwam het achterdek in dit mooie weer goed van pas, het was zo leuk en ik was zooooo jarig!

Michel doet hier nog een paar dingetjes aan de techniek en dan gaan we donderdag naar de Biesbosch waar we een paar dagen blijven en dan over het Hollands Diep en door de Volkeraksluizen naar Antwerpen.

Als het goed is komt het volgende blog uit het buitenland, we gaan nu toch echt met ’t Majeur de grens over.

Haarlem-Katwijk

2011-04-08T21:13:00.000+02:00

Haarlem-Katwijk

Na een half jaar in de stad is het toch wel weer heerlijk om in de natuur te liggen en

’s morgens door vogels gewekt te worden. Hoewel dat viel bij de, absoluut idyllische, ligplaats die we de eerste dag hadden aan de Kagerplassen een klein beetje tegen.

schapen een molen en op de achtergrond 't Majeur

mikado met een kraantje en heipalen

Aan de overkant waren ze bezig om de palen van de aanlegplaatsen te vernieuwen en om 9 uur begonnen ze daar, het leek wel of ze mikado aan het spelen waren met die enorme heipalen.

Aangezien het dinsdag en woensdag helemaal geen lekker weer was en harde wind zijn we lekker aan de Kaag blijven liggen.

Ons vertrek uit Haarlem, de afscheids bloemen van onze Australische vrienden die we deze winter leerden kennen, staan nog te bloeien, werd opgevrolijkt door een enthousiast comité van uitgeleide die ons vrolijk de brug door zwaaiden.

ons comité van uitgeleide

We hebben het in Haarlem zeer naar ons zin gehad en vinden het leuk te weten dat we komende winter daar weer een plekje hebben.

Donderdag zijn we vertrokken van de Kaag en de eerste afwijking van de geplande route is al daar, we liggen nu in Katwijk a/d Zee en dat was een last minute verandering, zomaar omdat we er allebei nog nooit geweest zijn.

de waterkering

Wel heel erg leuk om bijna aan zee te liggen, tussen ons en de zee is alleen deze enorme waterkering en het strand.

Gelukkig is het nu nog geen toeristen seizoen want ook nu is al merkbaar dat het hier van de zomer helemaal vol zal liggen en je in het dorp waarschijnlijk over de hoofden kan lopen.

Hoewel nu afgesloten van zee (er zijn wel woeste plannen hier weer een zeehaven te maken) is overal te zien dat Katwijk ooit een bloeiend vissersdorp was.

We hebben ons wel verbaasd over de manier waarop ze hier tellen (zie foto).

Waarschijnlijk blijven we hier tot na het weekend liggen en gaan dan richting Rotterdam, waar we hopen dat we een paar dagen naast een schip in de Koningshaven mogen liggen, wordt vervolgd

Op de valreep

2011-04-04T10:08:00.001+02:00

We hebben al eerder ervaren dat de plannen die je maakt zomaar kunnen veranderen, zeker als je op een boot leeft.

We waren gisteren helemaal klaar om te vertrekken, slechts een laatste handeling, de motor starten!

En toen gebeurde er niets, het bleek dat de start accu’s plat waren. Na enig zoeken, denken, en overleggen was de conclusie dat er iets was mis gegaan met het masterslot, de knop die alles uitzet als we langer stil liggen.

Toen moesten de accu’s worden opgeladen en het leek ons ook een goed idee om de motor dan toch maar wat langer te laten draaien.

Zo kwam het dat we dus niet vertrokken omdat het te laat werd.

Het leuke is wel dat we daardoor kennis gemaakt hebben met de Zwitserse eigenaars van het schip dat inmiddels naast ons was komen liggen, een contact dat na het vaar seizoen wordt voortgezet als we allemaal weer in deze buurt liggen.

Op de valreep dus nu nog een berichtje , de motor loopt, alles is gereed en over een half uur draait de brug voor ons. Ik maak nu nog even gebruik van ons goede internet, hoe dat de komende tijden gaat zullen we merken.

Ook de meerkoet vindt dat het lente is

We gaan weer op weg!

2011-04-03T00:07:00.001+02:00

Het is weer lente, we hebben een leuke vakantie achter de rug (naar New York en IJsland) en nu is het de hoogste tijd om uit Haarlem te vertrekken.

de Welvaart keert in het Spaarne om te vertrekken

Onze buren zijn al weg, ze hebben de steven gewend en zijn richting Enkhuizen gevaren en wij vertrekken morgen (zondag) naar het zuiden. We zullen de eerste dag waarschijnlijk tot de Kagerplassen komen en daar een leuk plekje zoeken.
Daarna gaan we richting Leiderdorp waar we een bezoek brengen aan een zeilmaker om eens te overleggen wat de mogelijkheden zijn om een tent rond het achterdek te maken.

Michel boent het schip

De laatste dagen zijn er nog wat nodige werkzaamheden verricht zoals het schip volledig schoon spuiten en schrobben, hoognodig na een half jaar in de stad

De laatste hand wordt gelegd aan het vernieuwde achterdek

Voor we op vakantie gingen had Michel een nieuwe houten vlonder gelegd op het achterdek, nu is het ook minder schuin en stroomt de soep niet meer uit je bord. Het is heel mooi geworden en een goede aanleiding om nieuwe stoelen en een nieuwe tafel neer te zetten.

Vervolgens moest natuurlijk ook nog voor vertrek even het achterdek geschilderd worden.

Hierdoor is het nu niet mogelijk om een mooie foto van het achterdek in vol ornaat te plaatsen maar dat komt de volgende aflevering.

Wij hebben er zin in en gaan vol enthousiasme morgen op weg, we houden jullie op de hoogte en zien graag jullie reacties op onze berichten.

Nieuwe website

2011-02-06T16:38:00.001+01:00


't Majeur aan het Spaarne in Haarlem

Het nieuwe blogseizoen is nog niet begonnen, daar start ik weer mee wanneer we gaan varen in april.
We hebben nu wel een nieuwe website gemaakt en daar staan heel veel foto's en informatie op, ga vooral even kijken.
We gaan een leuke rondreis maken dit jaar - kaarten staan op de website - en verheugen ons er zeer op. Er is dan ook vast weer van alles te bloggen.

Strontrace

2010-10-29T10:33:00.002+02:00

langs de steigers in het Spaarne kan nog gejaagd worden

aan het eind van de steigers iedereen aan boord en bomend verder

Deze week kwamen de schepen van de strontrace voorbij en dat was een indrukwekkend gezicht, we zitten hier dan ook eerste rang.

flink afzetten en over bakboord naar de brug sturen

Sinds 1974 wordt jaarlijks deze race gevaren van Workum naar Warmond. Vroeger werd langs die route de mest voor de bollenstreek vervoerd en de schepen mogen nu alleen zeilend, bomend en jagend de route heen én terug afleggen.
Ze moeten een keer door het Spaarne gaan en aangezien wij naast een brug liggen konden we goed volgen hoe ze dat doen.

Het zijn grote zware schepen en de bemanning, op beide schepen was ook tenminste één vrouw aanwezig sturend en aanmoedigend, was inmiddels al zichtbaar vermoeid maar ze moesten nog een eind.

wachten voor de brug lijkt me frustrerend tijdens een race

snel er door om de voorsprong weer op te bouwen

Het schip dat als eerste voorbij kwam had de pech dat ze voor de brug moesten wachten tot de ander dichtbij genoeg was.
Hun voordeel was wel dat ze recht voor de brug lagen toen die open ging ('s morgens tijdens spitsuur in Haarlem) en ze er dus snel doorheen waren

Gouda-Haarlem en rondje Nederland

2010-10-18T13:48:00.002+02:00

We zijn nu toch echt in Haarlem aangekomen en liggen hier prima, daarover later meer.

Hoewel pas eind september konden we in Gouda toch al merken dat de herfst begint, de vlijtige liesjes in de plantenzakken hebben plaats gemaakt voor winter harde violen en de spinnen zijn overal op het schip bijzonder actief, het levert wel mooie plaatjes op.

Woensdag 29 september zijn we vertrokken uit Gouda, we konden om ongeveer 11 uur door de sluis, die op dat tijdstip de deuren aan beide kanten voor ons kon openen en gelijk achter ons weer sluiten. Het heeft toch iets bijzonders zo een sluis te passeren.

Onderweg naar Alphen aan de Rijn hebben we een vriendin gebeld, die daar woont en aangezien we midden in de stad konden afmeren kon zij gezellig komen thee drinken.We besloten in Alphen te blijven zodat we ook samen konden eten en er was een prima aanlegplaats waar we ook een paar dagen mochten liggen.

Hoe gezellig ook in Alphen hebben we de volgende dag snel onze biezen gepakt want passerende beroepsvaart veroorzaakt in dat stuk een zodanige trek en golfslag dat ook wij alle kanten uit klappen, niet leuk.

hefbrug in de Gouwe

We zijn, in de Gouwe een paar prachtige hefbruggen gepasseerd, het zijn er 3 achter elkaar, indrukwekkende bouwwerken als je komt aanvaren en er onder door gaat. Vlak voor we op de Braassemermeer kwamen was een bunkerstation waar we voor de winter hebben volgetankt met rode diesel, kan de kachel lekker branden.

Terwijl we daar lagen, het duurt wel een tijd voor je 2000 liter hebt getankt, kwam heel snel behoorlijke mist opzetten. We zagen er tegenop om in die soep naar Haarlem door te varen maar gelukkig had de pompeigenaar een passantenhaven waar we gratis mochten liggen want we hadden al genoeg getankt. De mist trok op en we lagen er met prachtig uitzicht over de Braassemermeer, helemaal goed dus.

molens en kassen

De volgende dag toch echt de laatste etappe van dit seizoen, via de Ringvaart naar Haarlem. Een Hollandser route is er bijna niet, langs dorpen, heel veel kassen en meerdere molens en dat allemaal met mooi weer.

Het laatste stukje was nog bijzonder. Voor de brug bij Lisserbroek lagen we achter de Nelleke, een groot leeg zandschip. De brug was tijdelijk gestremd vanwege een kapotte motor en daardoor kwam de Nelleke in de problemen. Zij moesten voor 16 uur door Haarlem varen (tussen 16 en 18 uur is er geen doorvaart door Haarlem) anders zouden ze een vracht en dus veel geld mislopen.

Met kunst en vliegwerk hebben ze de brug toen even geopend en wij mochten gelijk mee passeren.

De Nelleke spoot met een noodgang door de brug en zette er flink de vaart in. Michel dacht bij de volgende brug wel weer in te lopen maar dat viel tegen, alle bruggen waren bij aanvaart al open en de Nelleke ging met een vaart van 12km per uur (6 is toegestaan) door de Ringvaart. Wij zijn met die zelfde vaart er achteraan gegaan, gingen dus ook probleemloos door alle bruggen en namen maar aan dat alle tegemoet komende verkeer al door de Nelleke uit de weg was gegaan. Met piepende remmen hebben we op tijd kunnen stoppen voor onze winter ligplaats net achter de Langebrug in het Spaarne (zie de link) en de Nelleke racete door, hopelijk waren ze op tijd.

Het was wel leuk en spannend (voor een keertje) en eigenlijk ook wel goed voor de motor die voor de winterstop nog even goed toeren gedraaid heeft.


op de achtergrond de Grote of St Bavo kerk

Het bevalt ons heel erg goed in Haarlem, het is vriendelijk, leuke winkels, restaurants, bioscopen, theater, kortom alle geneugten van het stadse leven. We konden prima zonder en genieten er nu van dat het er wel is, we houden het hier wel vol tot 1 april.

We hebben zelfs een deal met de postbode en worden door hem erkend als adres met brievenbus:

Schip 't Majeur

t/o Spaarne 87

2011CG Haarlem

De eerste weken besteden we nog aan het afmaken van een aantal klussen, er is nu een plafond en verlichting in het stuurhuis, de gasten badkamer wordt helemaal opgeknapt en van een nieuw wastafel meubel (een oud dressoir uit de oorspronkelijke achterroef) voorzien en dan pakken we de woonkamer nog een keer aan.

stuurhuis met plafond erin


verbouwing in de badkamer

Nu we de komende maanden stilliggen zal er weinig te vermelden zijn op het blog. Misschien de inkomst van Sinterklaas als die langs ons schip vaart, als er iets bijzonders gebeurt of als we de plannen voor volgend jaar hebben uitgewerkt zal ik het hier melden. Voor de winter stop ik met regelmatige meldingen op het blog, als we gaan varen pak ik de draad weer op.

Als je wilt weten wanneer ik weer iets heb geplaatst of wanneer we de site hebben aangepast kun je je aanmelden via de link 't Majeur volgen rechts boven

Tenslotte is het nog leuk om een kaartje te laten zien van de gehele route die we door Nederland gevaren hebben. Wij hebben ervan genoten en hebben als het ware ons eigen land ontdekt. Hoewel we volgend jaar vast van plan zijn om in Frankrijk te gaan varen, noord-west Frankrijk, zullen we zeker weer een keer een, ander, rondje Nederland doen, we hebben nog heel veel niet gezien.

Rondje Nederland 2010

Gouda

2010-09-25T19:39:00.000+02:00

We reizen in een echt slakkentempo want we zijn nog steeds op de Hollandse IJssel en hebben dus ook nog niet besloten via welke route we uiteindelijk naar Haarlem gaan.Van Montfoort zijn we naar Oudewater gevaren, een afstand van slechts 8,5 km maar wij deden daar 2,5 uur over. De Hollandse IJssel is, met name dat stuk, heel erg smal, omdat wij groot zijn en dus veel water verplaatsen, kunnen we maar heel langzaam varen om te voorkomen dat we "onbestuurbaar" worden doordat er te weinig water onder de kiel zit.
Dat is allemaal geen probleem want die dingen heb je zelf in de hand en kun je rekening mee houden, veel vervelender zijn tegen liggers die niet aan de kant gaan en die verwachten dat wij uitwijken waardoor wij zover naar de kant moeten dat het lastig wordt weer naar het midden te komen, vooral huurboten hebben daar moeite mee.

de boten optocht in Oudewater

In Oudewater zijn we gebleven tot na het weekend, Michel is nog een dagje naar Amsterdam gegaan en we hebben de havendagen van Oudewater mogen meemaken.
Veel lawaai en toen het donker werd een optocht van verlichte en versierde boten die bij ons langs kwamen varen.

Bij een wandeling in de buurt kwam ik dit baggerbootje tegen, ik vond het een fraai systeem.
Een klein bootje met een enorme pijp erachteraan en een hakkepuf motor voor het zuigen erin. Om in het midden van de sloot te blijven was het bootje met twee lijnen aan bomen op de kant verbonden en aan die lijnen trok de schipper zijn boot naar voren. Het ging langzaam maar werkt wel

In de lampenwinkel in Oudewater hebben we ook nog de perfecte lamp voor boven de tafel in het stuurhuis gevonden.

Waaiersluis

Maandagochtend zijn we uit Oudewater vertrokken met de bedoeling om in ieder geval tot Gouda te komen. Hiervoor moeten we de Waaiersluis passeren, de overgang van de Gekanaliseerde Hollandse IJssel, waarop wij varen naar de Hollandse IJssel, de getijde rivier.

Die sluis is niet groot genoeg voor ons, slechts 24,5 meter, maar 4 keer per etmaal is het water niveau aan beide zijden gelijk en kunnen dus alle deuren opengezet worden waardoor gedurende 10 minuten passage mogelijk is. We hadden gebeld en begrepen dat we om 13 uur konden passeren. Dat was een vergissing, we moesten een paar uur wachten. Het plekje is zo fraai en op korte fietsafstand van het centrum van Gouda, dat we er nu nog liggen en de tijd nuttig besteden met klussen (afmaken van het stuurhuis).

sluis en schip in de ochtendmist

Het bijzonder aan de sluis is dat er een dubbele set deuren in zit en dat de deuren, middels een ingenieus systeem ook tegen de stroom in geopend kunnen worden, zie uitleg op wikipedia.
We merken trouwens wel dat het steeds herfstiger wordt, de blaadjes verkleuren en 's morgens hangt er mist over het water, goed voor mooie plaatjes.
Na nog een bezoekje aan Amsterdam gaan we hier dinsdag weg, dan zullen we toch de route moeten bepalen.

Ik ben vergeten verslag te doen van de ontwikkelingen met de moestuin, dat was/is nog geen sinecure!

Het eerste zaaigoed is niet of nauwelijks opgekomen omdat de combinatie zon en wind toch te heftig was en de aarde teveel uitdroogde ondanks mijn trouwe sproeien. Ik heb er toen een soort windschermpje om heen gezet en deels opnieuw gezaaid en deels kleine plantjes erin gezet (anders wordt het te frustrerend). Nu het 's nacht toch behoorlijk veel kouder wordt en er ook af en toe heftige buien vallen hebben we er een kasje overheen gemaakt wat overdag open kan en aan het eind van de dag gesloten wordt, het houdt me bezig.

Maar de sla groeit, de radijsjes komen op en al doende leer ik. Volgend jaar in de herkansing en met dit kasje kan ik al vroeg gaan zaaien.

Alle bloemen en het tuintje leveren trouwens veel, positief, commentaar op van voorbijgangers, zowel op het water als op de kant.

Alphen a/d Maas-Montfoort en verder

2010-09-14T17:15:00.002+02:00

Het is schandalig lang geleden dat ik het blog heb bijgewerkt en ik zal het nu uitgebreid goed maken. Deels werd het echt veroorzaakt door slecht internet maar ook wel doordat we het heel druk gehad hebben, ja hoor dat kan ook als je een leven leidt als dat van ons!
Veel bezoek, erg gezellig, meerdere dagtochtjes gemaakt, heel mooi, zelf een paar dagen naar Frankrijk, weer eens wat anders, en we hebben helemaal niets aan klus werk gedaan, dat moet dus allemaal nog!

Alphen tot Arkel

We lagen in het grindgat bij Alphen a/d Maas waar we niet aan land mochten, de volgende dag, 19 augustus, zijn we naar de andere kant van het gat gevaren waar een leeg ponton lag en hebben daar aangelegd, mooi uitzicht over het hele grindgat met daarachter de Maas.

mooi uitzicht en mooie luchten

Omdat het er goed beviel, we beschut lagen gedurende de paar dagen dat het bar slecht weer was en we een pracht omgeving voor skeeleren, varen en fietsen hadden gedurende de dagen dat het mooi weer was zijn we daar pas zaterdag 28 augustus vertrokken.
Op die plek konden we blijven liggen omdat het schip wat er anders, vast, ligt met vakantie was (dat had een aardige buurman al voor ons nagevraagd). De avond voor wij vertrokken kwamen ze thuis en hebben we dus nog een nachtje bij hen aan de buitenkant gelegen, het omgekeerde plaatje van de foto op het blog Doesburg, het was hetzelfde schip dat toen bij ons had aangelegd.
We hadden het druk, bezoek van vrienden en familie, dagtochtjes varen en ook nog een bezoek aan de tuinen van Appeltern. Daar doe je leuke ideeën op voor je tuin, maar niet erg bruikbaar op een vierkante meter.
De tocht naar Arkel was een lange dag varen, in principe varen we niet meer dan 4-5 uur per dag, dat is lang zat. Het was echter helemaal geen mooi weer en onderweg waren er geen aanlokkelijke plaatsen om te blijven.

Voor de lunch zijn we gestopt bij restaurant de Fuik in Aalst.
We hebben twee maal het genoegen gehad daar, op uitnodiging van lieve familie, te eten wat een waar culinair festijn is. Helaas ze waren dicht en we hebben ons moeten behelpen met een bruine boterham op de steiger in de regen, zieluuuuuug.
Het plan was om een paar dagen in Woudrichem te blijven omdat het zo'n mooi stadje is maar het liggeld dat ze daar vragen is zo buitensporig dat we daar maar vanaf gezien hebben en door gevaren zijn. De Waal oversteken, harde wind en golven maar gelukkig een klein stukje en dan via Gorinchem naar de Linge.

en het ging dus ook maar net

ons meetmastje

Om daar te komen moesten we onder een brug door die volgens de almanak net hoog genoeg zou zijn. We hebben een klein vlaggen mastje voorop staan waarvan het bovenste deel middels een buigveer verbonden is met het onderste deel. De hoogte van het mastje is 10cm hoger dan het zonnedek achterop het schip. We wisten dus dat als het mastje niet buigt de rest ook eronder door kan. Dat was tot dat moment theorie en kwam nu was het uur der waarheid. Heel langzaam kropen we ichting de brug, het mastje ging goed met weinig speling maar het paste. Met samengeknepen billen en klaar om achteruit te slaan zijn we verder gegaan en nu weten we dus dat de theorie in de praktijk klopt.


uitvalsbasis Arkel en vaargebied de Linge

Ook in Arkel hebben we een druk sociaal leven gehad met vooral veel en gezellig bezoek.

Het is wel te merken dat we uit het noorden weg zijn, de afstand tot ons wordt voor velen beter te overbruggen :-).
Zelf zijn we een paar dagen bij Henk en Jeannette in hun huis in Normandië geweest. Terwijl Michel en Henk bomen hebben gekapt en ander zwaar werk deden zijn Jeannette en ik naar Lille geweest. We zijn al zeker 10 jaar van plan om een keer naar de grote jaarlijkse brocante daar te gaan en telkens was er iets waardoor het er niet van kwam, maar nu toch wel. Het was er erg groot, lawaai, druk, duur en eigenlijk alles 'te', maar wel leuk om een keer mee te maken. De volgende dag zijn we naar de jaarlijkse brocante in het nabije plaatsje gegaan en dat vonden we veel leuker en het was overzichtelijk en er waren leuke dingetjes te koop en er was niet zoveel lawaai en er waren niet zoveel mensen en...... word ik nou gewoon oud??????

Vanuit Arkel zijn we meerdere malen, oa met bezoekers, een eind de Linge op gevaren het is er vredig, mooi en landelijk.

ook de eenden vinden de Linge rustig

de Linge

We zijn niet tot het einde gekomen, zie kaartje, omdat je er wel langzaam moet varen en we toch niet verder zouden kunnen dan Geldermalsen. Michel heeft 't Majeur wel voor de steigers in Leerdam afgemeerd, een waar stukje stuurmanskunst zeker omdat hij er achteruit weer weg moest, veel bekijks dus vanaf alle jachtjes.

stukje grond kopen?

We hebben zelfs nog bij een makelaar geïnformeerd naar een stukje land dat te koop is, vlakbij Heukelum. Je mag er niet op bouwen maar het leek ons wel wat als eventuele winterligplaats, helaas mag er maar een schip van 15m maximaal liggen, dus niet.
Toch kwam er een moment waarop we ook vanuit Arkel vertrokken zijn, zondag de 12e, het begon ook wel weer te kriebelen bij ons beiden.


Arkel naar Doorslag

Via het Merwedekanal, op zondag lekker rustig dan liggen de grote jongens aan de kant, zijn we naar het noorden gevaren.
Ook dit was weer een mooi stukje, we blijven ons verheugen over de Nederlandse waterwegen.
Bij Vianen de Lek overgestoken en via Nieuwegein naar de Hollandse IJssel.
Vanaf het Merwedekanaal moet je een bocht van 270graden maken en gelijk de hele, hele smalle Doorlslagsluis in (die gelukkig wel openstaat) en die uit 3 delen bestaat die niet in elkaars verlengde liggen. Binnen de kortste keren stonden er een heleboel mensen, vooral mannen, op de kant die wel eens wilden zien hoe dat ging. Nou perfect, Michel kan wel sturen en er hoefde maar 1 keertje even een bandje tussen gehouden, er kwamen zelfs complimenten vanaf de kant.
Inmiddels hadden we al langer gevaren dan de bedoeling was en waren we het wel zat, hoewel op de ANWB kaart stond dat afmeren mocht was wel duidelijk dat het niet meer de bedoeling was maar we hebben het schip toch maar een nachtje (illegaal) vrijwel voor de deur van het St. Antoniusziekenhuis afgemeerd.

rode appelen

koeien?

De volgende dag, met Leo als onze gast, aan de Hollandse IJssel begonnen. Je vaart eerst door de stad en daarna door landelijke dreven, koeien (of zijn dit bisons) en appelbomen met knalrode appeltjes.

haast!

Dit water is nog smaller dan de Linge en varen gaat dus alleen heel langzaam, zoals altijd willen de kleintjes ons zo snel mogelijk inhalen, ze realiseren zich niet dat ze bij de volgende brug toch weer op ons moeten wachten.

We liggen nu in Montfoort en het regent al de hele dag pijpe(n?)stelen, echt weer om een blog bij te werken. Morgen gaan we met de fiets naar Utrecht om onze Espressokoffie, die we alleen daar kunnen kopen, aan te vullen. Ook voor ons is het wel handig wat meer in de buurt van de randstad te zijn. We willen nog een paar dagen in het volgende dorp Oude water blijven en dan via Gouda verder richting Haarlem.
Vanaf even ten noorden van Gouda kunnen we uit verschillende routes kiezen om in Haarlem te komen, we hebben nog niet besloten wat we gaan doen, daarover de volgende keer meer.

de rode route is een optie maar vanaf hefbrug Gouwsluis zijn alle groene lijnen alternatieve mogelijkheden

internet problemen

2010-09-02T11:38:00.000+02:00

Als gevolg van problemen met een goede internet verbinding lukt het even niet om een nieuwe blog te plaatsen. We liggen nu in Arkel, het schip blijft hier en wij gaan een paar dagen naar Frankrijk. Als we terug zijn gaan we richting Haarlem, via Zuid-Holland en hopelijk lukt het dan weer allemaal.
Er wordt aan gewerkt, hou het blog in de gaten!

Batenburg

2010-08-18T23:33:00.001+02:00

Batenburg naar Geldermalsen

Als we al dachten dat de sluis bij Eefde, waar we de IJssel opgingen, groot was dan is we dat nu toch overtroffen bij de sluis van de Waal naar het Maas-Waalkanaal. Deze sluis is 266 meter lang. Schepen die op de Waal varen mogen max. 259 meter zijn, dat zijn dan duwbak combinaties. Grote combinaties gaan door de sluis en worden daarachter opnieuw ingedeeld en gerangschikt zodat ze weer terug kunnen de Waal op of verder naar het zuiden, de Maas op.

Maas-Waalkanaal naar Maas

We waren blij dat we van de Waal af waren het was ons allemaal een beetje te veel, te hoog, te lang en te groot.
Zeker toen we vanaf het Maas-Waalkanaal de Maas opdraaiden richting het westen kwam de rust weer geheel terug.

De Maas is mooi en breed en stroomt hier heel wat minder dan de IJssel of de Waal, slechts ongeveer 2 km per uur.

De molen van Henk en Jeannette in Dieden

We zijn doorgevaren tot het haventje van Batenburg en hebben daar aangelegd, een prachtige plek met wijds uitzicht over de Maas en de omgeving. Vanaf ons achterdek konden we de molen zien aan de overkant van de Maas (zie kaartje). In die molen wonen onze vrienden Henk en Jeanette sinds 5 jaar.

Vanaf het moment dat zij in de molen gingen wonen hebben Michel en ik gezegd we komen ooit langs varen en voor ons was het nu een bijzonder moment dat we dat ook inderdaad deden.
Jeannette en ik hebben zo'n 30 jaar geleden in Amsterdam jaren dicht bij elkaar gewoond, enkele malen zelfs in dezelfde straat en daarna in verschillende delen van het land, nu waren we weer even buren.
We hebben onze dagen in Batenburg zeer aangenaam door gebracht, veel vrienden op bezoek en gezellige maaltijden op het achterdek.
Ook nog even Malka op bezoek die onderweg was om René op te halen die na een half jaar Afghanistan gelukkig weer gezond en wel thuis is.

we mogen de wal niet op, jammer van het mooie plekje

Vandaag zijn we een klein eindje verder de Maas afgegaan en liggen op een prachtige plek in een grindgat net achter een strekdam (ter hoogte van jachthaven Zonnestrand). We liggen op de palen en zouden hier graag een paar dagen blijven, dat mag ook wel want liggen is geen probleem we mogen echter niet aan land. De eigenaar van het land woont in een schip dat een eindje verder op ligt en hij staat dat niet toe, morgen moeten we weg, helaas. Dat is het nadeel van een hond, zonder Panache konden we wel blijven liggen maar hij moet toch echt af en toe de wal op, gelukkig hebben we genoeg plezier van zijn aanwezigheid.

Op het kaartje is te zien dat we onze plannen inmiddels ook weer hebben bijgesteld, we willen via Woudrichem en Gorinchem en dan gaan we over de Linge varen, een prachtige kleine rivier. We kunnen tot Geldermalsen, daar zullen we moeten keren en het zelfde stuk terug tot Gorinchem, vast geen straf. Eerst gaan we begin September nog een paar dagen naar Frankrijk (met de auto)

Nijmegen

2010-08-10T16:19:00.001+02:00

Gelderse IJssel-Pannerdenskanaal

Pannerdenskanaal-Waal

Ziehier de richtingaanwijzers als bewijs dat we inderdaad vanaf de IJssel het Pannerdenskanaal en van het kanaal de Waal op zijn gevaren.
We vonden het allebei best een beetje spannend want we hadden al zoveel verhalen gehoord over de Waal, de drukte en de grooooote schepen. Nou het klopt allemaal maar er valt heel goed te varen,
net als op de IJssel veel het blauwe bord gebruiken maar dan reagerend en niet op eigen initiatief.

laveren op de Waal

Aangezien niet alle grote jongens de binnenbocht nemen levert dat situaties op waar wij laverend tussen de anderen door moeten zoals hierboven waar de andere schepen om en om wel en niet het blauwe bord op hadden.
Ik heb mijn ogen uitgekeken, ik weet natuurlijk wel dat het grote schepen zijn, heb ze ook wel vaker gezien maar niet zo dichtbij en terwijl ik zelf ook op het water ben (ik was wel blij dat ik niet op een kruisertje zat, hoewel die meer dan wij goed onder de wal kunnen blijven). Al met al wel leuk allemaal.

echt wel heel groot

We liggen nu 2 nachten in de haven bij Nijmegen en varen donderdag verder naar de Maas

Doesburg

2010-08-08T16:48:00.002+02:00


Deventer-Moerdijk

Zoals gepland zijn we inderdaad woensdag uit Deventer vertrokken en naar Doesburg gegaan. Anders dan gepland zijn we niet het weekend weer doorgevaren maar liggen we nu, zondag, nog steeds in Doesburg aan de kade gewoon omdat het hier zo leuk is. Prachtig plekje met uitzicht op de IJssel en achter ons een mooi stadje.

Wat eens een kasteel was

Lijkt bewoond door particulieren

Ook de tocht hierheen was heel mooi, alle verhalen over het landschap langs de IJssel kloppen wel, niet alleen het landschap is mooi maar er staan ook hele mooie gebouwen.

We hebben heel gezellig verschillende familieleden op bezoek gehad en gelukkig goed weer gehouden het grootste deel van de tijd.

Onverwacht kregen we de vraag, van iemand die het stukje in de Schuttevaer gelezen had, of zij en haar partner een nacht konden komen slapen, het leek ze leuk eens op een schip te slapen. Hoewel het eigenlijk niet onze bedoeling was besloten we dat het toch wel kon omdat we toch al besloten hadden niet voor zaterdag te vertrekken. Na enig heen en weer mailen is de afspraak gemaakt en konden zij vanaf 4uur vrijdag hun bagage neerzetten en een kopje thee mee drinken.

Onze hele planning leek wat in het honderd te lopen toen om 3uur ineens onze vrienden Geertje en Theo, op de motor, uit Wartena langs kwamen. Ze hadden wel aangekondigd dat een keer te willen doen maar voor nu was niets afgesproken.

In afwachting van onze andere gasten zaten we wat te praten en te drinken, we kregen een cadeautje van hen en toen we het uitpakten bleek daaruit dat zij onze officiële gasten te waren, geregeld via een vriendin van hen zodat we niets in de gaten zouden hebben. Nou dat was gelukt, de verrassing was groot en de lol ook, ze hadden ons goed tuk. We hebben het vervolgens heel gezellig gehad.

Niet zo groot als we vaak denken

Wij blijven zelf het idee houden dat we een groot schip hebben als woonschip, niet vergeleken met de beroepsvaart, en worden daarin ook bevestigd door familie en vrienden die ons bezoeken. Soms worden we echter weer op onze plaats gezet als er een ander woonschip naast ons aanlegt, ruim 10 meter langer en veel breder, en wij weer even het kleintje zijn.

De kademuur in Doesburg

Langs de kade waar wij liggen is een gerenoveerd en deels nieuw gebouwd stuk van Doesburg, vroeger stonden hier fabrieken en nu nieuwe luxe appartementen. Op de kademuur, ook nieuw, zijn op diverse plaatsen witte blokken ingebouwd die als je er een lijn langs zou trekken een golf symboliseren. Ook staan die blokken in grafische weergave voor de verschillende waterstanden, dagelijks gemeten om 8uur
's morgens in jan/febr 1995 toen er extreem hoge waterstanden waren. Het verschil in waterpeil was 5 meter tussen de hoogste en de laagste stand in die periode. De hoogste stand was ruim 4 meter hoger dan nu en dat is een heleboel water!

Naast ons ligt een schip dat op dezelfde werf gebouwd is als 't Majeur, Boot in Alphen a/d Rijn, maar een jaar eerder. De eigenaren hebben het geheel volgens het origineel verbouwd en opgeknapt, het is nu ook een varend monument en ziet er prachtig uit. Zij hebben ook een exemplaar van het jubileumboek van de werf, een boek waarvan wij al meermalen gehoord hadden maar nog nooit gezien. We hebben het nu bekeken en van de interessante pagina's een kopie gemaakt, het wel leuk om meer over de historie van ons schip te weten te komen.

Morgen gaan we hier weg en varen dan toch echt verder richting Nijmegen, eind van de week moeten we in Batenburg zijn.

Deventer

2010-08-03T18:59:00.000+02:00

Na het vertrek van onze vrienden zijn we inderdaad naar de kade in Deventer gevaren (helemaal links zie je ons liggen), in overleg met en medewerking van een hele aardige havenmeester mogen we een paar dagen aan de kade blijven liggen. een toplocatie en erg gezellig, vooral ook omdat de 1e zondag van augustus de boekenmarkt in Deventer is, de grootste in Europa. Wij wisten dat niet maar het was mooi meegenomen en erg gezellig. Zaterdag is mijn moeder een dagje op bezoek geweest, prima verbinding van Deventer met de Randstad, dat maakt het een potentiële winter ligplaats (hebben we bij de havenmeester in de week gelegd). Vanwege de boekenmarkt zijn de kinderen een dagje gekomen, ook erg gezellig en beiden hebben ze hun slag geslagen.

Maandagavond laat stonk het op de kade ontzettend naar diesel, de politie, de brandweer en later ook Rijkswaterstaat kwamen er op af en er was dus een hoop gedoe op de kade. Veel buren op straat of uit hun ramen hangend, ondanks het late uur was het nog lekker weer. Met zaklantarens werd het water afgespeurd, het pontje werd ingezet op de IJssel en met een ladder klommen ze op een verlaten vissersboot. Michel heeft voor alle zekerheid bij ons in de machinekamer gekeken maar wij waren echt niet de oorzaak.
Ze hebben het niet kunnen vinden maar de stank werd gelukkig wel minder. Vandaag heeft de hele tijd nog een boot van Rijkswaterstaat heen en weer gevaren.
Zo is er altijd wat te beleven.

Wij hebben vanwaar we liggen uitzicht op een molen aan de overkant en vandaag zijn we er eens gaan kijken.
Het blijkt een, functionerende, houtmolen met eigen zagerij gedreven door vrijwilligers. Het hout ligt in het water van de IJssel te wachten op verwerking en moet 3 jaar in het water liggen. Binnen worden de originele zaagmachines, aangedreven door de draaiende wieken, gebruikt om de stammen in plakken te zagen. Prachtig om te zien en liefdevol gerestaureerd en onderhouden.

Morgen vertrekken we hier en varen dan om te beginnen naar Doesburg, in het weekend gaan we dan verder via Nijmegen.

In de krant!

2010-07-30T22:00:00.000+02:00

Vandaag kregen we de nieuwsbrief van de Schuttevaer en in deze editie staat het artikel dat over ons geschreven is. Komende week is het blad te koop in de winkels en via deze link is de internet versie te bekijken. Toch wel bijzonder als je in de krant staat en dan nog met zo'n leuk stuk.

We liggen nu in Deventer, niet in maar wel vlakbij de Jachthaven van Deventer, zie google maps.

We hebben een leuke tocht over de Twente Kanalen gemaakt. Sliepen een nacht aan de kade voor de beroepsvaart tussen de grote jongens en die varen ook de hele nacht door dus dat trekt wel aan de lijnen. Zijn de sluis bij Eefde gepasseerd, ruim 6 meter verval en dat duurt lang in de stromende regen en daarna de IJssel op.
We hadden al van veel mensen gehoord dat de IJssel zo mooi is en tot nu toe zijn we daarin niet teleurgesteld, de regen stopte de zon ging schijnen en het landschap links en rechts is prachtig.
Het was onze primeur op stromend water en het is wel fascinerend, na alle kanalen tot nu toe, zo hard gaan zonder toeren te maken, dat zal wel tegenvallen als we de andere kant op gaan.

We hebben de afgelopen nacht op het anker gelegen, ook dat was voor het eerst. Wel was de achter spudpaal uit maar het was onduidelijk of die wel goed grip had. Alles is goed gegaan, Michel had wel een anker alarm gemaakt. Een touwtje met een fles eraan die zou omvallen als we gingen krabben, maar we hebben niets gehoord.

We liggen in een grindgat en tot aan de kant is het ong 3m diep, het gaat steil naar beneden dus eigenlijk te diep voor de palen.
Willem en Nelien waren een paar dagen mee en Michel en Willem hebben de gehele ankerketting omhoog gehaald, gemeten en gemarkeerd en de gehele installatie nagelopen.
Morgen varen we naar de kade bij het centrum, daar mag je alleen overdag liggen en varen dan, als ons bezoek vertrokken is weer terug naar dit grindgat. We blijven waarschijnlijk een paar dagen bij Deventer en gaan dan richting de Maas.

Almelo

2010-07-27T21:40:00.000+02:00

Vanaf Meppel zijn we via de Hoogeveense vaart naar Hoogeveen gevaren, waar we de volgende dag aankwamen omdat op een gegeven moment de bruggen ophouden met draaien.
Op de plek waar we overnacht hebben heeft Malka, zij en een vriendin waren een paar dagen mee, een prachtige foto gemaakt van het naderende onweer (wat uiteindelijk niet over maar langs is gegaan).

Zaterdagochtend zijn we vroeg vertrokken omdat we uiterlijk om 17uur in de buurt van een station (Veenoord) wilden zijn. De vriendin van Malka moest zondag weer naar huis en op die dag draait er geen enkele brug in die regio, een echte rustdag, dus op de zaterdag kwam het aan.
In Hoogeveen zijn we even gestopt voor een krantje, Michel bleef aan boord en hij gaf ons bij terugkeer de opwekkende mededeling dat er een lek in het hydrolieksysteem zat. Niet verder varen dus.
Er heeft veel telefonisch overleg plaats gehad tussen Michel, Willem en de installateur van de hydroliek. Het is Michel gelukt het lek te vinden (een niet goed sluitende koppeling) het te repareren (na aanpassing van bestaand gereedschap) en het geheel weer draaiend te krijgen. Helaas was alle hydroliekolie inmiddels wel weggelekt en hadden we niet genoeg aan boord om goed bij te vullen.
Malka vond toch nog een bedrijf in Hoogeveen dat op zaterdagochtend open was en de man

was bereid even op ons te wachten.
De dames zijn met de fiets en een kar erachter op pad gegaan en wij met de boot er achter aan, een aantal bruggen verder hebben we ze weer opgepikt met een vat olie, toch nog allemaal geregeld.
De vertraging die we hadden maakte wel dat we onmogelijk nog in Veenoord konden komen.
We zijn een kilometer of 10 daarvoor gestopt op een heel mooi plekje aan de Verlengde Hoogeveense vaart, een van de mooiere kanalen van Nederland en wilden de volgende dag dan maar met de rubberboot naar het station
Soms helpt het toeval een handje, een vriend van Michel belde op dat hij zondag kwam koffie drinken en heeft daarna Laura een lift gegeven. De volgende dag zagen dat het toch een heel eind was dat we van het station verwijderd waren.

De zondag stilliggen is wel goed benut en de console rond het stuurwiel is nu geschilderd.
Let op de horizontale streep in het linker onderkastje, dat is een metalen rand en het restant van de vloer van het oude stuurhuis, geeft een mooi beeld van hoever we gezakt zijn met het stuurhuis.
We hebben het stuurhuis nu volledig in gebruik, ook de kast onder het raam is zo goed als klaar, foto volgende keer, en varen nu een aantal dagen met vrienden en familie rond dus lekker niet werken.

We liggen nu een nacht in Almelo, dat we erin mochten is een vergissing want het zijn de Haven dagen van Almelo, het is hier stampvol lekker veel muziek en vertier en eigenlijk geen plaats voor een groot schip als wij. Maar goed, voor één nacht worden we gedoogd, is voor ons ook wel genoeg!
Vanaf morgen het Twente kanaal richting Zutphen

Rondje Twente

2010-07-23T20:37:00.001+02:00

Vandaag zijn we vertrokken uit Meppel, een van de leukste ligplaatsen tot nu toe, vandaar dat we er ook ruim een week gebleven zijn.
We hebben onze plannen veranderd en gaan nu via de Hoogeveense Vaart en Stieltjeskanaal een rondje door Twente varen, een deel van Nederland dat voor ons beiden onbekend is.

Als we eenmaal bij Zutphen zijn varen we eerst de IIssel een stukje af naar Deventer en daarna weer op richting de Maas.

Onze tijd in Meppel hebben we heel goed gebruikt en de console rond het stuurwiel is af en geschilderd en de kast onder het stuurboord raam is nagenoeg af en geschilderd. Dat maakt het stuurhuis nu volledig bruikbaar en dat komt goed uit want de komende week varen er steeds vrienden en familie mee, dan komt er niets van klussen en is het stuurhuis wel een heerlijke plek om te zitten.

Wij lagen bij de Paradijssluis tegenover 3 kalkovens, nu ingebruik als restaurant en 's avonds wordt het mooi uitgelicht.
Op 1 van de 3 torens is een ooievaarsnest gemaakt en in gebruik genomen door een echtpaar ooievaar. Overdag heb ik ze nooit gezien maar elke avond als het ging schemeren dan kwamen ze gelijktijdig of vlak na elkaar op het nest, stonden dan een tijdje te klepperen, even de dag doornemen en bespreken wat er gebeurt is op kantoor enzo, om daarna te gaan slapen.
Een aandoenlijk gezicht en gehoor, vooral omdat ze zo trouw elke avond kwamen.

Meppel

2010-07-18T22:31:00.002+02:00

We liggen sinds donderdagmiddag net ten zuiden van de Paradijssluis bij Meppel. Alleen al voor die naam wil je hier blijven liggen, het is ook een heerlijk en idyllisch plekje met net genoeg schaduw en zon en een meertje voor Panache en heerlijk rustig in het groen, we besluiten ook steeds om nog maar een dagje te blijven liggen.

Michel is klaar met het aftimmeren van de console rond het stuurwiel, een heel lastig en priegelig hoekje waar ook veel draden moesten worden weggewerkt. Ik kan er nu aan de bak om te schilderen, begin ik morgen mee dus blijven we nog maar een dagje liggen.

Met de tuin gaat het heel erg goed, het is nu natuurlijk ook prima groei weer, afwisselend regen en zon. Bij de allerhevigste buien hebben we de bak voor de zekerheid even afgedekt om te voorkomen dat ons gewas beschadigen zou. Alle 16 vakken vertonen nu meerdere groene puntjes in verschillende hoogtes. Ik ben benieuwd wanneer ik kan gaan oogsten.

We proberen al een tijdje een goede oplossing te bedenken voor de muggen preventie bij de patrijspoorten. De muggen vallen nog wel mee maar er komen wel veel blaadjes etc door de open raampjes. We hebben al meerdere ingewikkelde constructies bedacht en ook wel prototypes uitgeprobeerd maar niets was echt naar wens.
Ineens wisten we gisterenavond hoe het moest en zoals zo vaak met dit soort dingen, bleek het de allersimpelste manier, alle spullen waren in huis en in een middag was het klaar.
Zelfklevend klittenband precies op het randje en het gaas er ruim opplakken zodat de patrijspoort nog dicht kan.

en zo gaat dat dan.....

2010-07-14T15:04:00.000+02:00

Zoals ik al zei de route plannen is iets anders dan de route zo varen, maar dat we wat we nu beleefd hebben!
Na het Noord-Willemskanaal werd het de Drentsche Hoofdvaart, een veel minder mooi stuk en de hele tijd langs de provinciale weg.
We besloten dus toch naar de Turfroute af te slaan, staat wel op het kaartje gepland maar we aarzelden nog een beetje want het is wel een veel langere route en we moeten de zonnetent laten zakken om onder de vaste brug van 3.7m te kunnen passeren.
We moesten vanuit de, vrij smalle, vaart een haakse bocht over stuurboord maken om door de brug naar de Compagnonsvaart op te gaan.
Terwijl Michel bezig was met deze lastige maneuvre, liep ik met het stootbandje heen en weer en maakte een praatje met de brugwachter. Ik vertelde hem dat we misschien over een dag of twee weer terug zouden komen als we niet verder gingen dan Oosterwolde. De brugwachter meldde mij toen dat we nergens meer konden keren als we eenmaal door de brug waren. Snel overleg tussen Michel en mij en we besloten om door te varen en dan de lange route te nemen. 'O ja', zei de brugwachter toen, 'er is deze winter een nieuwe hefbrug gemaakt bij Oosterwolde en daar is een foutje gemaakt, hij gaat niet hoger dan 3m'. Wij zijn op ons allerlaagst 3.1m dus geen kans van passeren. Op geen enkele kaart of in PC Navigo is nog melding gemaakt van deze brug.
Als ik niet een praatje had gemaakt, had hij ons gewoon laten doorgaan en zouden we het hele eind (kilometers lang) achteruit terug moeten varen, wat een oen!

Maar goed, we lagen al 3/4 door de brug, moesten dus nu nog lastiger achteruit weer uit de brug, aan beide zijden lag een sliert bootjes te wachten om te passeren en op de weg stonden auto's te wachten die wilden doorrijden. Michel deed het keurig en we zijn daarna in een rechte lijn naar het zuiden gevaren in de richting van Meppel. We liggen nu 2 dagen bij Diever en gelukkig werd na Hoogesmilde het traject ook weer mooier, metonder andere een paar heel fraaie met de hand bediende sluisjes. Zelfs de provinciale weg stoort hier minder. Morgen varen we door naar Meppel.

Weer op reis

2010-07-12T23:10:00.003+02:00

Alweer bijna een maand verstreken sinds de laatste blog, time flies when having fun!!
We waren op weg naar Groningen toen ik het laatste bericht plaatste en sinds afgelopen vrijdag zijn we daar weer weg. We hebben behalve de eerste paar dagen in de stad, de hele tijd bij Willem aan de kade gelegen.

Afgelopen vrijdag zijn we vertrokken, nog een laatste blik op de Martinitoren en op bovenstaand kaartje kun je zien wat onze geplande (want geen garantie dat we het ook zo doen) route is tot Zwolle, waar we 18 juni willen zijn.
We liggen op dit moment aan de zuid rand van Assen, te wachten tot de ergste regen en onweersbuien voorbij zijn.

De periode aan de kade Du Bois hebben we nuttig besteed, deels door zelf werkzaamheden te verrichten, deels door er te zijn als Willem en consorten werkten en deels door de tijd in Amsterdam door te brengen terwijl het schip op een veilige plek lag.
In de periode dat wij in Friesland waren is bij een schip dat regelmatig langs ons voer een spudpaal naar beneden gevallen, tijdens het varen, doordat de ophangkabel brak. Veel ellende zoals een gescheurde buis tot gevolg, vervolgens hoorden we meer van dit soort verhalen.

De schrik zat erin bij ons en nu is bij zowel de voor als achterpaal een borg pen gemaakt die erin moet als de paal hoog is (ook wel er af als de paal moet zakken, iets wat we beiden al een keer vergeten zijn). Ook is bij de achterpaal een voorziening gemaakt die borgt dat de kabel over de katrol loopt en er niet meer af kan, daarmee voorkomen we malheur zoals eerder beschreven (27 mei)
De lekkage achter is verholpen, bleek een lekke lasnaad, de stuurinrichting is verbeterd en het bovenlager van de roerkoning vernieuwd, een ingrijpende klus.
Hoewel het erg warm weer werd en het dus lastig was om te schilderen heb ik toch, 's morgens vroeg en 's avonds laat, nog wel een en ander kunnen doen en behalve de opbouw rond de ankerlier heeft alles nu de definitieve kleur (bolders en bovenrand achteropbouw nu zwart, de allervoorste opbouw nu rood en de dekken grijs). we hebben ook raampjes in het windscherm op de kont, zodat je bij binnensturen toch naar achter kunt kijken.
Voor de scherpe kijker deels te zien op bijgaande foto (genomen op het Noord-Willemskanaal).

We hebben in Amsterdam onze spullen weggehaald uit de flat op de Blamansingel, Steven deelt de flat nu met een vriend en wij hebben geen huis meer aan de wal. Het is voor iedereen een periode van een jaar en dan zien we verder, deze zomer varen we en komende winter liggen we in Haarlem, dicht genoeg bij Amsterdam om geen reisprobleem te hebben.
Inmiddels zijn we verder gevaren en liggen in Smilde (evenals de Punt, waar we langs kwamen een bekende plaats waar we nooit eerder waren).

We hebben ook het schilderij dat Henk voor ons gemaakt heeft, van 't Majeur, opgehaald. Het is prachtig geworden en wie het wil zien moet komen kijken want een foto ervan doet geen recht aan wat het is.
Henk is een hele dag bij ons geweest en heeft op de kant zitten schilderen, het resultaat van die dag gaf ons een idee van de opzet, thuis heeft hij het afgemaakt.
Het was een verrassing voor ons hoe mooi het geworden is.
We kennen de stijl van Henk en die spreekt ons zeer aan, zie ook zijn website, toch heeft een schilderij van zoiets persoonlijks nog een extra dimensie.

Voor we uit Groningen vertrokken heb ik nog een moestuin aangelegd op het dek. We staan inmiddels bekend als bloemenboot omdat er veel bloeiende planten staan en hangen, niet gebruikelijk op een dergelijk schip maar wel leuk. Toen we huis en tuin in Naarden opgaven vond ik het ook wel een opluchting dat ik niet meer zo hard in de tuin hoefde te werken om het mooi te houden. Toch mis ik nu na een tijd het bezig zijn met aarde, zaad en plantjes wel en nu heb ik de oplossing.

Klein, onderhoudvriendelijk en met een maximale opbrengst en zelfs zo dat we het allemaal zelf op kunnen eten zonder weg te hoeven gooien. Sla, radijs, kruiden, boerenkool, broccoli en nog veel meer. Zestien verschillende soorten in een vierkante meter tuin, vorige week gezaaid en er komt al van alles op, ik hou jullie op de hoogte.

Ik sta dus nu 's avonds op het dek mijn tuintje en bloemen te sproeien en ben heel tevreden.

Vanuit Groningen zijn we door het Noord-Willemskanaal gevaren, een traject dat niet onderdoet voor mooie kanalen in Frankrijk. Niet voor het eerst de afgelopen maanden dat we moesten constateren dat er in Nederland zulke mooie plekken zijn. We hebben daar twee dagen gelegen, vlakbij de A28, vanuit onze plek goed te zien, nauwelijks te horen en het leek wel of we in een andere wereld zaten dan die van de snelweg 50 meter boven ons.

Bij het aanleggen op deze plek liet Michel een sleutelbos in het water vallen, tussen wal en schip.
Hij heeft gedregd met een mandje aan een stok, maar helaas. Gelukkig kwam er een nieuwsgierige voorbijganger en die is thuis een sterke magneet gaan halen. Na nog een tijdje hengelen, gelukkig heeft Michel voor dit soort dingen meer geduld dan ik, heeft hij zowaar de sleutelbos boven water gehaald. Je snapt een van onze eerstvolgende aankopen is een sterke magneet (als het kalf verdronken is.....)

Tot zover mijn verhaal, nu we weer en route zijn hebben we ook meer te melden en zal ik weer regelmatiger een blog plaatsen.

Boodschappen doen

2010-06-12T23:07:00.000+02:00

Als je niet langer een auto tot je beschikking hebt moet je zo de boodschappen doen

Op de helling

2010-06-11T19:52:00.000+02:00

Sinds het vorige blog hebben we niet veel gevaren maar wel veel gedaan, op en rond het schip.

We zijn blijven liggen op het zelfde plekje in de Lange Sleat, zoals hier gezegd wordt een "daalders plekje", waar wij het zeer naar onze zin hebben. Omdat de auto vlakbij stond en we wisten dat Malka die binnenkort zou meenemen naar Amsterdam hebben we vooral ook nog een en ander geregeld en ingekocht zoals grote blikken verf en ander klus materiaal en weggedaan zoals een kapotte centrifuge.
Het laatste weekend van mei stond in het teken van de laatste optredens van onze beider koren. Zowel zaterdag als zondag hebben we opgetreden op de graskaasfair in het dorp. Helaas natte, koude en zeer winderige dagen en dus weinig bezoekers op de fair, er was een moment waarop de koren slechts voor elkaar zongen.

Het werd de week daarna steeds mooier weer en er kon dus ook buiten werk gedaan worden, zoals het schoonmaken en met antislip schilderen van het voordek. Ik was nog niet klaar of het dek werd bevolkt door een kolonie Knutten, gelukkig maar tijdelijk.

Michel heeft zich bezig gehouden met het aller rottigste hoekje in het stuurhuis, geen rechte lijn, geen rechte hoek en het moest passen in 3 vlakken. Het lijkt niks maar was een enorme klus en nu kan er niemand meer in het gat naast de trap vallen, toch niet onbelangrijk.

Na een heel gezellig weekend met Malka aan boord, zulk mooi weer dat we voor het eerst de hele dag het achterdek konden benutten, is zij vertrokken met meenemen van onze auto. Weer een stap op het pad van alleen maar een varend bestaan.
Maandag 9 juni zijn we in alle vroegte vertrokken van ons plekje, in de regen en de mist, om naar Leeuwarden te varen waar we op de helling gingen.

Het was de 5e keer sinds we in september 2007 het schip kochten dat we uit het water gingen. De eerste 3 keer gepland, aankoop keuring (droogdok), plaatsen boegschroef en spudpalen (droogdok) en stralen en schilderen (getakeld met een kraan). Daarna nog een keer om een extra wierpot te plaatsen (droogdok) en nu om het roer te controleren (helling). De helling betekent dat het schip overdwars op grote blokken langzaam omhoog getrokken wordt, middels kabels en enorme tandwielen, een indrukwekkend gezicht.
Panache was bij Michel aan boord (ik maakte de foto's) en hij raakte geheel van slag omdat alles knarste en piepte, de lades van de kast gingen spontaan openen en het schip trilde. Alles ging echter prima en er is niets omgevallen of kapot gegaan.
De reden om eruit te gaan was dat het roer waarschijnlijk verbogen was, dat klopte inderdaad, mogelijk veroorzaakt doordat het voorschip eerder zakte in het ijs dan het achterschip. We lagen deze winter in ongeveer 15 cm ijs en door zuigkracht van schepen, in het PM kanaal, veranderde het water niveau onder het ijs voortdurend.
De verzekeringsman die kwam kijken constateerde dat er inderdaad een "evenement" had plaats gevonden en gelukkig wordt de reparatie dus grotendeels vergoed.
Het roer is losgemaakt en met een stuk van 2 cm ertussen weer vastgelast zodat het niet meer aanloopt (wie details wil weten moet het Michel maar vragen). Er is ook een nieuwe taatspot geplaatst, het stuk waar de onderkant van het roer in draait, dat is nu het nieuwste en glimmenste stuk metaal aan het hele schip maar onder water dus niet zichtbaar.

Eenmaal op de kant bleek dat de verf op het voorschip er niet goed opzat, onder de waterlijn, mede doordat we sinds de verbouwing zoveel dieper zijn komen te liggen zodat de waterlijn een stuk hoger is gekomen. De verf is er met een hoge drukspuit afgeblazen en Michel heeft het voorschip waarnodig opnieuw geschilderd
Ik kon het niet doen omdat het te hoog was en er door de blokken slecht te manoevreren was.

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om het rammelen van de spudpalen te verhelpen. In de bovenkant van de paal en de onderkant van de koker zijn kunststof doppen geslagen waardoor er geen metaal meer op metaal komt.
Weer in het water hoorden we het enorm bonken toen er een ander schip langsvoer.
We schrokken ons rot en dachten even dat de hele operatie spudpaal voor niets was geweest. Het bleek echter dat het niet de spudpalen waren (dat is goed opgelost) maar het roer dat nu zo soepel en vrij hangt dat het rammelt als er golfslag is, van de regen in de drup???? Nu ja, hebben we een nieuw probleem, komt ook wel een oplossing voor.

Nog even een laatste foto om te laten zien hoe hoog boven de grond (ong 5 meter) het was op het schip. Niet geschikt voor iemand met enige mate van hoogtevrees. Ik heb voornamelijk binnengezetenen en gezworen dat ik nooit meer langer dan 1 nacht op het schip blijf als het uit het water is.

We zijn nu weer een paar dagen terug in de Lange Sleat, hebben afscheid genomen van de vrienden die we hier gemaakt hebben en verlaten Friesland, we gaan morgen richting Groningen.

Daar zullen nog wat kinderziektes die we in de afgelopen weken gevonden hebben verholpen worden en dan gaan we Nederland verder verkennen.

de spudpaal

2010-05-27T22:31:00.004+02:00

waar zijn we nu?
We zijn weer terug in de buurt van Wartena, omdat we het pinksterweekend in Amsterdam waren lag het schip een paar dagen in de jachthaven.

Vertrekken was nog niet zo simpel want het ging mis bij het ophijsen van de achterspudpaal. De kabel liep van de katrol af en daarmee was er dus geen beweging meer in de paal te krijgen en lagen we goed vast. Dit was al een keer eerder gebeurd, het is één van de 'kinderziektes' die binnenkort in Groningen verholpen gaan worden, gelukkig waren we dus voorbereid en hebben we een kettingtakel aan boord.
Het was een vies (vettige ketting) en lastig klusje maar we hebben de paal omhoog en de kabel weer over de katrol gekregen.
Omdat we komend weekend nog een laatste keer moeten zingen met onze respectievelijke koren en we 7 juni op de helling moeten in Leeuwarden, blijven we voorlopig hier in de buurt.
We liggen in de Lange Sleat, net aan de andere kant van het Prinses Margrietkanaal, een rustig en mooi plekje met een wandelpad er langs zodat ook Panache aan zijn trekken komt.

We hebben bijzondere buren, aan de overkant van het water een groot en prachtig (slechts) vakantiehuis en aan de andere kant verschillende families ooievaar, ofwel in een paalhuis in het groen ofwel in een rijtjes huis op het industrieterrein.

De afgelopen weken is er niet veel gedaan aan aftimmeren en schilderen dus nu moeten we weer even hard aan de slag, volgende keer hoop ik meer foto's van onze vorderingen te tonen.

Een rondje Friesland

2010-05-19T11:55:00.004+02:00

De internet verbinding via de telefoon is toch niet overal sterk genoeg om het blog te bewerken, daarom nu een lange update. In de hoek van Friesland waar we de afgelopen 10 dagen rondtoerden was helaas weinig bereik, hier in Grou is het weer OK.
Zoals uit vorige blog al bleek zijn we van Grou naar Sneek gevaren, via Akkrum en dus over het aquaduct waar we de afgelopen 2 jaar zo vaak onderdoor gereden zijn op weg van Amsterdam naar het schip, toch een klein momentje van victorie!
De volgende dag was het 5 mei, zonnig weer en dus behoorlijk druk op het water en in Sneek zelf. We moesten dwars door Sneek, dat betekende 3 bruggen waarvan de laatste een hele lastige. Vanuit de brug een haakse bocht naar rechts en dat in een kom waar 't Majeur niet ruim inpast en we dus weinig manoevreer ruimte hadden. Voeg daarbij een geopende brug met aan beide zijden wachtenden en dus kijkers en als klap op de vuurpijl in de kom een vloot van slepertjes die daar een bijeenkomt hadden en alle opvarenden zaten op het dek te kijken.

Daar en dan is Michel, wat mij betreft, voor het examen stuurmanskunst en laat je niet opjutten geslaagd. Zonder een enkele hapering gleden wij soepel door de brug en de vaart in, het schip voor ons heeft er een foto van gemaakt. Vandaar zijn we verder gevaren naar iets voorbij IJlst, een prachtige tocht en erg vergelijkbaar met varen door Frankrijk.

Smalle vaarten, leuke dorpjes en vooral heel rustig. Hoewel we er met 't Majeur prima door kunnen varen is wel duidelijk dat een schip van deze afmetingen hier niet gebruikelijk is, als er al grote schepen varen zijn het charter zeilschepen.

Helaas was het maar 1 dag mooi weer en aangezien we geen haast hadden zijn we vlakbij Vijfhuizen een paar dagen blijven liggen. Goede gelegenheid om het stuurhuis verder op te knappen, kussens bekleden en een lik verf doen een heleboel.
Plotseling werd er vanaf de kant, we lagen op de palen en konden alleen met het kleine bootje naar de kant, hard naar ons geroepen en gezwaaid door de boerin. Het bleek dat haar zoon met zijn vlet, hij was al de hele dag aan het heen en weer kruisen, aan de overkant en aan lagerwal was gestrand.
Het verzoek was of we hem maar even met het kleine bootje naar huis wilden slepen.
Een kolfje naar de hand van Michel die onmiddellijk 'sleepdienst Edje' in werking stelde, de man veilig thuisbracht en daarmee vrienden voor het leven maakte met zijn moeder.
Vandaar zijn we naar Makkum gevaren, we hebben gebeld met de havendienst of we als groot schip naar binnen konden en dat was geen probleem. Hoewel een zeer smalle vaart voor Makkum was het inderdaad geen probleem, we hadden een prachtig plekje, midden in het dorp bij de Koninklijke Tichelaar voor de deur. Ons idee was om via de sluis naar buiten te gaan, te keren en weer terug te varen, het was geen weer om buitenom naar Workum te gaan, maar dat bleek wel een probleem. Toen we belden waren ze vergeten te zeggen dat we waarschijnlijk wel de sluis uit konden maar er niet weer in omdat de positie van de deuren veranderd was, stond ook niet in de almanak of PC navigo. We hadden eigenlijk niet zo'n zin om het maar te proberen omdat we dan evt gedwongen zouden zijn om buitenom te gaan en Workum bleek al lastig om binnen te komen met ons formaat.
Uiteindelijk is het gelukt om te keren in Makkum, kiele kiele, en alleen maaromdat het zo stil was dat er geen andere boten langs de kade lagen. Na nog een nacht in Makkum zijn we vertrokken, het was leuk maar we gaan niet weer.

Van Makkum naar de plassen bij Workum, de Flakke Brekken, een mooi gebied, waar we een paar dagen lagen en het huishouden en schip op orde hebben gebracht voor de ontvangst van onze eerste gasten.

De was moet gedaan worden en zware dingen, zoals de parasolvoet, verplaatst, maar dat doen we met het kraantje.

Van woensdag tot en met vrijdag zijn Matthijs en Frits met ons meegevaren en van zaterdag tot en met maandag Myriam en Marein, zij waren onze proefgasten om de B&B te testen en we hebben een 'go ahead'van allemaal gekregen. Ook wij vonden het leuke en gezellige dagen.
Na nog een bezoek aan het Jopie Huisman museum hielden we Workum wel voor gezien en zijn weer vertokken richting Grou. Hoewel we van plan waren halverwege een nacht te blijven liggen zijn we doorgevaren en liggen nu weer op het Pikmeer (voelt toch een beetje als thuiskomen).

Ook als je op het water woont moet de vuilnis worden opgehaald en behalve dat het hier met een boot gedaan wordt is het eigenlijk hetzelfde systeem als in Amsterdam op de Blamansingel, het normale bestaan gaat gewoon door ook al woon je op een schip.

Groot?

2010-05-05T11:35:00.001+02:00

Alles is relatief! Dachten we dat we een groot schip hebben komt er midden in het centrum van Sneek ineens zo'n bak achter je liggen, 106 meter lang. Dat we die op de grote vaarten tegenkomen is logisch maar hier....
Gisteren door Akkrum en over Sneekermeer naar Sneek gevaren waar we nog wat koppelingen kunnen kopen om de CV om te leggen en nieuw hout voor het kacheltje. Vandaag verder naar Bolsward.
Voor de brug, midden in Akkrum in een smalle vaart, een half uur wachten omdat het lunch pauze is blijkt met de spudpalen een fluitje van een cent, we fungeerden zelfs als aanleg plek voor een wachtend zeilschip.
Het blijft helaas koud en regenachtig weer, gelukkig hebben we een houtkacheltje (en hout!).

Nou ja.....

2010-05-02T13:47:00.000+02:00

Een deel van het plezier van op het water zijn dat je zo veel boten te ziet, allemaal heel verschillend. Deze slaat echter alles, een drijvend huis, voordeur en alles erop en eraan. De twee mannen op de voorkant staan te sturen en het ding gaat nog behoorlijk snel. Je kunt het huren voor een vakantie.
We zijn zijn op de plassen in de buurt van Grou, de wind is vrij krachtig en verandert steeds van richting dus wij blijven veranderen van ligplaats zodra we aan lager wal liggen. Het is goede oefening omdat we alleen gebruik maken van de spudpalen en geen lijnen, ze werken geweldig. Het enige probleem is dat, als gevolg van de wind en golven, we een beetje op en neer gaan en dat hoor je als je in bed ligt, we moeten nog nadenken over een oplossing.

De tijd vliegt voorbij.....

2010-04-28T20:55:00.002+02:00

De vorige blog was pas 10 dagen geleden maar het lijkt al wel heel lang, we doen ook zoveel "1e keer" dingen dat het leven zeer intens is op het ogenblik.
Zaterdag zijn we dan echt van onze vaste ligplaats vertrokken (we hebben de jachthaven niet geheel vaarwel gezegd want liggen nu bijvoorbeeld alweer tegen over de haveningang aan de tuigsteiger).
Het was overal heel rustig en een plekje vinden aan een steiger bij een eilandje in de buurt van Grou was dus ook geen enkel probleem. Onze eerste nacht in de "vrije" natuur. Hoewel geen stralend weer hebben we genoten van de rust, het uitzicht en de stilte. We zullen dit hopelijk nog heel vaak op heel veel plaatsen ervaren, maar nooit is het meer de 1e keer.
De volgende dag zijn we naar een steiger bij Grou gevaren om daar alle verjaarsbezoek op te halen.

Op een van de eerste stralende en warme dagen van het jaar hebben we, bij weer een ander eiland, geluncht,en met vrienden en familie de verjaardag van Rebecca en onze nieuwe start gevierd. Het was een bijzondere en gezellige middag.
Helaas was er ook een wat minder moment, maar gelukkig liep alles goed af, want Panache heeft de jacht ontdekt.
Panache liep los op wat wij dachten dat een klein eilandje was maar er bleek toch wel een verbinding met het achterland. Dat ontdekte hij ook en ineens was hij verdwenen en rende over de weilanden achter de reeën en konijnen aan die daar rondlopen.
Hij is onwaarschijnlijk snel en heeft een formidabel uithoudingsvermogen. Michel en Steven hebben geprobeerd hem op te halen maar dat was tevergeefs, Steven is snel maar niet snel genoeg, zij kwamen dus onverrichter zake terug.
Gelukkig zijn reeën en konijnen wel sneller dan Panache, heeft hij deze keer niets te pakken gekregen en is ook maar terug gekomen. Wel een les voor ons, hij mag niet meer zonder lijn lopen.
Nadat we 's middags iedereen weer in Grou hadden afgezet zijn we terug gevaren naar de lunch plek en hebben daar heerlijk nog 2 dagen gelegen.

Het weer sloeg om en er was best harde wind toen we weg moesten, Michel had dinsdag koor repetitie in Wartena, maar met
de technische mogelijkheden van het schip en Michel als schipper was dat geen enkel probleem, ook niet in de tocht naar Warten. Weer een ervaring rijker.
Woensdag tot zaterdag hebben we weer op de plassen gelegen, dit is werkelijk een prachtig gebied om zaterdagochtend terug te keren vanwege de optredens van onze respectievelijke koren.
Ook die dag was erg gezellig en de optredens gingen goed, veel complimenten al is dat denk ik wel wat overdreven, maar leuk was het wel.
We hadden het schip aan de palen tegen over de haven ingang gelegd en zijn daar tot nu toe blijven liggen (achteraf niet helemaal de bedoeling van gebruik van deze steiger, dus dat weten we nu dan ook weer). Dat we helemaal geen palen nodig hebben om ergens te liggen zit nog niet in ons systeem, we kunnen gewoon de spudpalen neerlaten. Of nu met een bootje naar de kant moeten vanaf de ene plek of vanaf de andere plek maakt niets uit.
We proberen Panache te leren dat er één plek aan boord is waar hij mag plassen als dat nodig is maar vooralsnog wil hij daar niet aan en varen we hem dus steeds naar de kant om uitgelaten te worden.
Michel is vandaag voor zaken naar Amsterdam en dat betekent dat ik dus helemaal alleen ben en op een klein eilandje zit, weer een nieuwe ervaring.

Tussendoor blijven we doorklussen want het moet allemaal wel af komen. De laatste hoek in de salon is geschilderd, er zijn 10 gordijntjes gemaakt voor de patrijspoorten en Michel werkt stug door in het stuurhuis waar nu stapjes voor alle deuren zijn, de bank vergroot is omdat met de nieuwe kussens het toch te krap bleek, het raamwerk voor de kast staat en er dus héééééél veel gaatjes zijn voor Rebecca om te plamuren. Als we straks kunnen schilderen en de kussens bekleden is het ineens een metamorfose

En dan nu zwerven

2010-04-17T00:34:00.000+02:00

Vanavond is de laatste avond in de jachthaven van Wartena, morgen gaan we hier dan toch echt weg.
Eerst komt er nog iemand langs om te bespreken hoe we een deel aan het zonnedak willen en dan gaan we los.

Afgelopen weekend waren we in Amsterdam waar we nog net even allemaal leuke afspraken hadden. Onder andere waren we bij de halve finale van Emergenza, een grote (internationale) wedstrijd voor popgroepen waar ook Mondegreen (de band van Steven) meespeelde. Ze waren heel goed en gaan nu door naar de finale wat betekent dat ze 22 mei in de Melkweg in Amsterdam spelen.
We hebben in Amsterdam ook de opslag leeggehaald die we daar nog hadden en dat betekent dat we voor het eerst sinds 3 jaar, vertrek uit Naarden, geen externe opslag voor spullen meer hebben. We hebben geleerd om weg te doen en afscheid van dingen te nemen, vooral Rebecca had daar moeite mee, en dat is bevrijdend.
Terwijl wij ons vermaakten in Amsterdam verbleef Panache in een kennel in Wartena, het was de eerste keer maar hij vond het er duidelijk leuk. Er waren allemaal spaanse waterhonden en daar paste hij prima tussen.

Samen met de eigenaresse van de kennel hebben we hem helemaal kaal geschoren waardoor hij er nu meer uit ziet als een Dalmatiër dan als een Lagotto. Als het goed is groeien binnenkort al zijn krulletjes weer aan, daar gaan we dan maar van uit.

We zouden eerst al woensdag weg gaan maar Michel werd door Malka uitgenodigd om mee te gaan naar Jeff Dunham dus ging hij weer terug naar Amsterdam want die kans wou hij niet missen. Voor wie niet weet wie Jeff Dunham is zie youtube, hij is een geweldige stand-up comedian en buikspreker, de moeite om eens te kijken.
Hoe het vanaf nu met internet, en dus de mogelijkheid om te bloggen, gaat zullen we moet ervaren maar ik doe hier wel weer verslag.

Gemeten en OK bevonden!

2010-04-07T16:18:00.001+02:00

Vandaag hebben we de proefvaart gemaakt met Peter Voerman.
Hij heeft de verbouwing gevolgd, geadviseerd en beoordeeld naar de SI normen opdat we in aanmerking komen voor een Rijnpatent.
Vandaag is gebleken dat we ruimschoots aan alle voorwaarden voldoen en dus het certificaat kunnen krijgen. We waren er niet echt bevreesd voor maar het is toch prettig om zeker te weten dat alles in orde is.
We hebben, in het kader van de keuring, nu ook de cijfers van het Europa nummer en de naam van de thuisbasis op de achterkant geplakt.
Michel en ik hebben toch allebei de meeste binding met Amsterdam dus was die thuishaven snel gevonden

Wat we allemaal hebben gedaan.....

2010-04-05T21:24:00.003+02:00

Hoewel een week overgeslagen met verslag is er wel het nodige gedaan en gebeurd, op en rond het schip.
We hebben het druk gehad met klussen, onderhouden sociale contacten, ziek zijn en varen (jawel eindelijk zijn we van stal geweest).
In het stuurhuis is nu een vaste bank gemaakt, de kussens zijn besteld en de stof om ze te bekleden is in huis dus binnenkort kunnen we daar comfortabel zitten. Dat wordt ook hoog tijd want om ons heen gebeurt van alles, nu iedereen weer gaat varen, en dat moeten we natuurlijk goed in de gaten kunnen houden :-). Ook de aftimmering rond de ramen is bijna af en volgende projecten zijn de, verwijderbare, opstap voor het stuurwiel om goed zicht te hebben tijdens het varen en de trap tredes bij de schuifdeuren. Ondanks dat hij griep had heeft Michel toch een hoop gedaan.

We hebben kennis gemaakt met mensen van de DBA, namen die we alleen van de website kennen en waar we nu een gezicht bij hebben, dat maakt het veel leuker.
De paasdagen zijn de kinderen aan boord geweest en hebben we Mah-Jong gespeeld, niet voor iedereen bekend dus het was nog een leerproces maar volgende keer gaan we voor het "eggie". Malka had haar kat Castor meegenomen en dat ging prima. Castor vond het allemaal best totdat we gingen varen want het geluid van de motor vond hij helemaal niets. Panache dacht een leuk speel kameraadje te hebben maar dat viel zwaar tegen, niet alleen negeerde Castor hem maar hij mocht ook allemaal dingen die Panache verboden zijn, zoals op bed, in de keuken en het trapje naar het voorschip af. Een weekend vol frustraties dus voor die arme Panache.

Vandaag zijn we gaan varen en het was, nu het zo uitkwam, wel erg leuk dat we onze 1e vaartocht die we ondernamen omdat we het wilden en niet omdat het moest ivm verbouwen, gezamenlijk met Malka en Steven was.
Het geheel was niet zonder avontuur en spannende momenten. De box uit en er andersom weer in varen in de haven bleek een eitje en geen enkel probleem voor Michel terwijl ik daar best tegen op had gezien. Helaas was er in een smalle bochtige sloot een skutsje die ons zeilend en met goede vaart ging inhalen, in de bocht, terwijl een kruiser ons tegemoet kwam. Een ontmoeting tussen onze kont en de skutsje kon net voorkomen worden doordat Michel hard achteruit sloeg. Dat liep dus goed af maar helaas ging even later het alarm van de motorkoeling doordat de wierpot in dat ondiepe water verstopt was geraakt. Snel naar de kant en daar kon het euvel wel verholpen worden maar Michel was er niet blij mee en de skutsje was nergens meer te zien om ze de waarheid eens te zeggen..

We hebben wel gezien dat er een heleboel mooie grote steigers zijn in de meren en sloten waar je prachtig kunt aanleggen voor 1 of meer dagen dus als we hier weggaan zien we wel waar we terecht komen.

Eindelijk lente

2010-03-22T12:59:00.000+01:00

Ook hier in het noorden wordt de lente eindelijk zichtbaar. We waren dit weekend in Amsterdam, even stadsleven ervaren en contacten aanhalen, alwaar de crocussen overal volop staan te bloeien. Vanmorgen heb ik hier in Wartena de eerste voorzichtige bloemetjes gezien langs de sloot, het is hier duidelijk kouder dan in de stad. Gelukkig zijn alle sloten nu weer van water en niet van ijs en zijn de velden weer groen en niet meer wit.
Het wordt ook de hoogste tijd om Panache van zijn wintervacht te gaan ontdoen hoewel al die krulletjes die hij nu heeft wel heel leuk zijn.
We werken hard, ook om voorbereid te zijn op eventuele gasten, en gaan hier binnenkort een paar dagen weg als het weer zo blijft. Als we niet aan de walstroom liggen moeten we om te klussen met electrische aparatuur de generator starten, we proberen dus zoveel mogelijk schuur en zaagwerk te doen in de haven.
Vandaag komt de nieuwe lier voor de achterspudpaal zodat we die weer kunnen gebruiken.
Toen we weg wilden varen van onze winterplaats naar de box in de haven bleek dat de spudpaal niet omhoog kwam en dan kan je niet ver varen! De lier bleek niet in orde en moest vervangen worden.
De spudpaal is met een handtakel omhoog gehesen en geborgd (wij moeten dus absoluut een handtakel aan boord hebben, dat is wel duidelijk geworden) zodat we weg konden varen.
Om rond te toeren hebben we toch graag beide spudpalen in werking, het vergroot onze mogelijkheden om op een mooie plek te liggen beslist groter.

De nieuwe plek

2010-03-15T15:07:00.002+01:00

Zoals te zien op de foto zijn we nu toch weg van ons mooie plekje en liggen we weer in een box tussen andere schepen.

Bij het verhuizen naar de nieuwe plek zijn we eerst naar het bunker station gevaren omdat de diesel bijna op was, deze koude winter hebben we een hoop verstookt en

we hadden gedacht dat we vanaf nu lekker kunnen varen en dat het mooier weer wordt, niets is minder waar. Harde wind en veel regen, tant pis!
We blijven wel heel hard aan het werk, Michel is begonnen met afwerken van de stuurhut en ik blijf overal schuren en schilderen. Het is ook hard nodig want er zijn geïnteresseerden voor een paar dagen meevaren en dan moet alles natuurlijk af zijn.
We hebben bericht gekregen dat we komende winter een plek in Haarlem toegewezen hebben gekregen, in het Spaarne bij het Prieel (we moeten nog uitzoeken waar dat precies is) in het centrum van de stad.
De komende maanden kunnen we bedenken of we daar ook inderdaad gebruik van maken, we denken van wel.

Gelukkig is er voldoende tijd voor ontspanning en zie hier het bewijs dat ook ik in een koor zing, afgelopen zaterdag was onze eerste uitvoering in het bejaardenhuis in Burgum.
Optreden is toch anders dan een repetitie en sommigen van ons waren behoorlijk zenuwachtig. Het ging allemaal goed en we kregen luid applaus

Het hok van Panache

2010-03-06T22:49:00.001+01:00

We hebben een kast gemaakt aan de kopsekant van de keuken. Toen we de keuken plaatsten hebben we geen kast in de hoek gemaakt omdat we dat vanaf de kamer wilden doen. Daar is door Panache anders over besloten want hij heeft zich die hoek toegeëigend, daar ligt hij blijkbaar lekker rustig. De dagen dat Michel aan de kast werkte was Panache geheel van slag, hij was zijn huis kwijt en dreutelde steeds om Michel heen wachtend tot hij weer op zijn kussen terecht kon.

Er is voor hem nog een groot voordeel aan deze plek want vanaf dat wij de boot hebben heeft Panache een uitdrukkelijk vebod om in de keuken te komen, hij heeft dat ook nog nooit gedaan maar vanaf zijn nieuwe plek kan hij toch alles prima in de gaten houden, niet alleen in de kamer maar ook via de achterdeur in de keuken.

In de keuken zijn alle oude toilettegels verwerkt en op de nieuwe kast ligt het roze marmer dat uit de oorspronkelijke achterroef komt, we raken langzaam maar zeker door ons materiaal heen. We hebben nog 1 schuifdeur die tussen de gang en de salon komt.
Op de website heb ik een paar nieuwe foto's geplaatst in de map 'interieur'

En toen was er water...

2010-03-01T12:28:00.001+01:00

Het meeste ijs is eindelijk gesmolten.
Door de harde wind, zeg maar gerust storm, van de afgelopen dagen is het water in de vaart langs het schip onverwacht snel gesmolten, de eenden zwemmen er nu weer rond.
De havenmond is ook al ijs vrij alleen in de haven zelf ligt nog wel een, dunne, laag.
De havenmeester heeft ons al gemeld dat we zodra het kan van ons mooie plekje wegmoeten om in de haven in een box te gaan liggen. Jammer maar helaas, de andere kant is wel dat we nu ook kunnen gaan varen (als het iets minder waait).
Tot half april houden we de Jachthaven alls uitvalsbasis en daarna gaan we verder trekken.
We zullen dus nog even hard aan het werk moeten om alles op orde te krijgen.

Hergebruik van de oude materialen

2010-02-21T22:20:00.005+01:00

Toen we de oorspronkelijke achterroef sloopten namen we ons voor om zoveel mogelijk materiaal te hergebruiken.
Helaas bleek bij het slopen dat er weinig nog bruikbaar was doordat met name het hout door de houtworm was aangetast.
Gelukkig konden we alle schuifdeuren wel nog opknappen en gebruiken, zie ook eerdere blogvermelding.
Marmer en tegels waren ook nog in redelijke staat, voor zover niet door vorige bewoners met verf bewerkt.

Er was een piepkleine toiletruimte met mooie tegels, allemaal vastgeschroefd omdat je vroeger geen lijm had die de bewegingen van het schip kon opvangen en dan zouden de tegels breken.

Deze tegels worden nu door ons gebruikt in de keuken en hoewel wij ze nu wel kunnen kitten krijgen ze straks toch allemaal een schroefje want zo hoort het.

Ook proberen we aan de andere kant van dit muurtje, op de bovenkant van de kast, marmer te leggen. Als het lukt volgt later bericht en een foto.

If you can't beat it......

2010-02-15T18:41:00.000+01:00

Het blijft maar winter, het blijft maar koud en we hebben er genoeg van. We willen zomer, buiten en op een terrasje en dat hebben we dus vandaag geopend verklaard. Waar anders gevaren wordt was vanmiddag een terras en hebben we met de buren een wijntje gedronken. Het was leuk maar nu wachten we toch maar even tot het wat warmer wordt.

Het probleem met water is......

2010-02-13T20:34:00.001+01:00

Wonend op een schip heb je veel met water te maken, zowel binnen als buiten en het gaat niet steeds zoals je wilt.
Het water buiten blijft stijf bevroren en zelfs in het kanaal, waar de grote vrachtschepen varen, drijven de ijsschotsen rond. Mooie plaatjes maar wij kunnen daardoor er niet varen.
Binnen heb je weer een ander probleem, de condens! Sinds we 't Majeur hebben is verminderen van de condensvorming een speerpunt geweest voor ons, alles wat we sinds de aanschaf verbouwd hebben is goed geïsoleerd en dat is te merken, mede ook omdat we er nu permanent wonen en dus ook stoken. Helaas laat de isolatie in de delen die we niet verbouwd hebben te wensen over en hoewel we ook daar al een boel aan gedaan hebben komen we af en toe voor onaangename verrassingen te staan. De bovenrand van de mooie nieuwe kast in de logeerkamer bleek ineens nat te zijn. Michel kon niet anders doen dan plafond stukje bij beetje open breken en toen bleek dat door de kast de constructie zo veranderd was dat de ijspegels die aan de binnenkant van het dek hingen nu hun smeltwater afvoeren via de kast en niet meer langs de wanden naar het vlak. Allemaal wel te herstellen maar niet de bedoeling.
Hoewel de winter van mij nu wel eens afgelopen mag zijn levert het ontegenzeggelijk wel mooie uitzichten op, zie hier nog een paar foto's met het uitzicht uit het keukenraam en een plaatje van Panache tijdens een wandeling.
NB: om een reactie te plaatsen hoef je niet een account aan te maken maar als je het tekstvak invult ( incl. je naam) en dan plaatst als anoniem komt het helemaal in orde.

De naaimachine

2010-02-06T15:46:00.001+01:00

Voor mij is altijd een voorwaarde geweest om op een schip te willen wonen dat ik mijn naaimachine moest kunnen meenemen en probleemloos gebruiken (zonder eerst de kamer te verbouwen). Dat we uiteindelijk een schip hebben gekocht dat eigenlijk groter is dan ik zou willen heeft als voordeel dat ik inderdaad niet alleen naaimachine maar ook gelijktijdig de lockmachine kan gebruiken. Zie foto voor het bewijs.
Michel is een weekend naar Amsterdam en voor het eerst ben ik een paar dagen alleen hier op het schip en het bevalt me prima.
Gezien het weer, dat nog steeds niet uitnodigt tot buiten zijn, een mooie gelegenheid om de stoeltjes te bekleden die al een tijdje klaar staan.
We krijgen berichten dat elders in Nederland mensen alweer aan het varen zijn (oa richting Friesland) maar hier liggen wij nog steeds ingevroren. Ondanks de dooi duurt het nog wel even voor alle ijs weg is en volgens de berichten gaat het weer vriezen, dus wie weet hoelang we hier nog zijn.
NB: om een reactie te plaatsen hoef je niet een account aan te maken maar als je het tekstvak invult ( incl. je naam) en dan plaatst als anoniem komt het helemaal in orde.

Zoek Michel

2010-01-31T21:21:00.002+01:00

Vandaag was de premiere voor Michel (als je op de foto klikt zie je vergroting) in zijn koor de Faenstampers, een uitvoering van vele koren uit de buurt in een benefiet uitvoering voor Haïti. Het is verbluffend hoeveel koren er rond Grou alleen al zijn en het duurde eindeloos. Wel was het leuk en het koor van Michel is natuurlijk het beste :)

Wij liggen hier nog steeds in het ijs en er valt ook steeds weer een pak sneeuw, het ontgaat ons niet dat we in het noorden van het land wonen.

Panache geniet van de sneeuw en doet niet anders dan erin rondrollen als hij de kans krijgt.

Het voordeel van het ijs is dat we op deze mooie plek kunnen blijven liggen het nadeel dat we ook niet kunnen rondvaren en oefenen zoals we van plan waren. Nu ja we hebben er niets over te zeggen en we hebben binnen genoeg te doen.

2010-01-21T18:35:00.000+01:00

Zie hier het resultaat van de afgelopen dagen hard werken.Vooral Michel is druk bezig geweest en heeft een prachtige (hele diepe, hele ruime) kast gemaakt met schuifdeur en een boekenplank erboven. Aan mij nu de eer om volgende week in de logeerkamer te gaan schildeen.
Het aanrecht is wel heel strak wit geworden, plamuur en verf ging goed, de laklaag ben ik nog niet tevreden over, komt volgende week wel in orde. Eerst een weekend Amsterdam met oa een middag naar de opera.
We zijn ook hier al helemaal actief in het sociale leven, Michel zingt in het shantikoor de Faenhoppers (alleen mannen) en ik zing in het vrouwenkoor Eigenwiis (60er jaren liedjes), wie had dat ooit gedacht. Ik ga zelfs 2 maal per week naar de sportschool!!

Weer aan de slag

2010-01-16T16:32:00.001+01:00

Er is al een heleboel sneeuw weggesmolten, wat de weg naar en op het schip weer begaanbaar maakt, maar de velden rondom ons zijn nog altijd wit.

Het vriest ok nog steeds, zie de bevroren straal dekwater die langs het schip hangt.
Michel is begonnen met de kast in de logeerkamer, wat er zo knus uitzag is nu een puinzooi, maar het wordt vast mooi.
Ik hou me bezig met het aanrechtblad dat nu toch strak en wit moet worden.

Echt winter

2010-01-10T23:05:00.001+01:00

De sneeuwstormen die voorspeld werden zijn hier zeker langs gekomen.

Onze loopplank is bijna ondergesneeuwd, de sneeuw ligt tot halverwege de ramen en in het stuurhuis heeft het zelfs naar binnen gesneeuwd, het lijkt klein Siberië wel.
Gelukkig hadden we een doek voor de deur gespannen waardoor er een laag sneeuw tussen deur en doek was gevormd, goede isolatie!
Het wordt de hoogste tijd om het stuurhuis af te gaan timmeren.

De kop is eraf

2009-12-29T17:25:00.001+01:00

We zijn in Wartena en alles ging helemaal goed, we hebben onze "maidentrip" prima gedaan.

Gisteren zijn we vertrokken van de werf en dat alleen al gaf een gevoel van eindelijk vrij.

De nacht hebben we doorgebracht aan de rand van Groningen valkbij de sluis. We konden vanmorgen pas later vertrekken dan de bedoeling was vanwege potdichte mist maar daarna was het eigenlijk mooi weer.

Er lag verbazingwekkend veel ijs in zowel het kanaal als in de meren waar we door moesten en om het laatste stuk te kunnen varen en aanleggen moesten we echt als ijsbreker fungeren (door dik ijs!)

De foto is om te bewijzen dat we echt midden op het water zaten, met een prachtige lucht.

Het kan vriezen, het kan dooien

2009-12-26T15:01:00.001+01:00

Tja, je kan nog zoveel plannen maken maar er zijn altijd weer factoren waarmee je geen rekening kan houden.
Woensdag jl. zijn toch echt de laatste werkzaamheden aan het schip verricht, althans door Willem en consorten, dus zouden we weg kunnen.
Als ze voor ons het ijs in de vaart zouden breken met het kleine bootje was het wel mogelijk om weg te varen, tot Garnwerd. Aangezien de wegen echter slecht begaanbaar waren leek Garnwerd ons gezien de gasten geen goed idee dus zijn we voor de kerstdagen blijven liggen.
De route naar Wartena is ook wel begaanbaar, alle beroepsvaart maakt het ijs wel kapot, maar we kunnen de haven daar niet invaren zonder anderen te beschadigen met stuk gevaren ijs. We wachten nu dus af hoe de situatie as maandag zal zijn en beslissen dan.
Het hoort erbij en zo is het leven als je kiest voor een varend bestaan, we krijgen gewoon direct ermee te maken: niets is zeker en alle plannen kunnen veranderen.
Gelukkig is het hier warm en gezellig, geen probleem dus.